Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Η άγρια πανίδα του Φιλοπάππου

Η χθεσινή [11 Σεπτεμβρίου 2005· τὸ παρὸν ἐγράφη πρὸ 4 ἐτῶν] εξερεύνηση στον λόφο του Φιλοπάππου απέδωσε πολλές ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις.

Κατ' αρχάς, ένας ήλιος, αρκετά γνωστός, από τα δρομάκια του Πικιώνη:


Εκείνο όμως που μέ εντυπωσίασε, και δεν ήξερα, ήταν η πανίδα. Στις ανεξερεύνητες, λοιπόν, περιοχές του λόφου του Φιλοπάππου, κυκλοφορούν άγρια ζώα! Είδα εχθές, ούτε λίγο ούτε πολύ, πέντε (5) χελώνες!

Χελώνα 1:



Χελώνες 2-3: Εδώ έγινε χελωνοπόλεμος. Η επιθετική χελώνα έδινε κουτουλιές στην πιο αδύναμη, η οποία κρυβόταν μέσα στο καύκαλό της για να αποφύγει τα χτυπήματα. Μόλις έστριβε λίγο, προσπαθώντας να διαφύγει, έτρεχε και η άλλη, μη αφήνοντάς την να ξεφύγει, παραμονεύοντας στο μπροστινό άνοιγμα του καυκάλου της αμυνόμενης χελώνας και περιμένοντας να βγάλει η αμυνόμενη το κεφάλι της για να τήν κουτουλήσει. (Στην τελευταία φωτογραφία, ο λαιμός τεντώνεται και το κεφάλι ρίχνει κουτουλιά.) Γενικώς, μία μονομαχία χελωνών έχει ολόκληρη στρατηγική και μπορεί να κρατήσει όλη την ημέρα. Μη διατεθειμένος όμως εγώ να περιμένω, και θέλοντας να γλυτώσω την ταλαίπωρη χελωνίτσα που έτρωγε τις κουτουλιές, πήρα την οξύθυμη και την μετέφερα παραπέρα, δίνοντας τέλος στην μονομαχία.




Η στιγμή της επίθεσης. Η χελώνα δεξιά χτυπά την άλλη τεντώνοντας ξαφνικά και με δύναμη το κεφάλι της:


Στην συνέχεια, ακόμη δύο χελώνες! Χελώνες 4 και 5:



Η περιήγηση κάπου εκεί πήρε τέλος. Τελικώς, έφθασα σε ένα κρυφό, μυστηριώδες εκκλησάκι. Το εκκλησάκι αυτό βρίσκεται πίσω από τον «Διόνυσο», σε μέρος που δύσκολα φαίνεται.


Πίσω, λοιπόν, από πάρκινγκ, μαγειρεία, εστιατόρια, και λοιπούς τερατώδεις βωμούς και θυσιαστήρια του αδηφάγου καταναλωτισμού, βρίσκεται κρυμμένο, τα τελευταία 89 χρόνια συμφωνα με την πλάκα, ένα μικρό εκκλησάκι - ένας μυστικός τόπος δύναμης, αφανής για τα μάτια του αδηφάγου πλήθους.


Η αφιερωματική πλάκα στο εκκλησάκι: «Εν τούτωι νίκα. Τωι σώσαντι το Έθνος Βασιλεί των Ελλήνων Κωνσταντίνωι ΙΒ' αφιερούται ο ναός ούτος υπό του οικοδομήσαντος Σπ. Κουρούση εν έτει 1916.»


Εδώ λοιπόν η εξερεύνηση τελείωσε, αλλά, εκτός από την άγρια πανίδα του Φιλοπάππου, έχω άλλα δύο άγρια ζώα να παρουσιάσω.

Το πρώτο βρίσκεται σε τοίχο σπιτιού της Πλάκας:


Το δεύτερο είναι ένα άγριο (μα πολύ άγριο) σκαθάρι:


Το μεταποιημένο αυτό κλασσικό Φολκς-Βάγκεν (φωτ. 14-8-2005) βρίσκεται στην οδό Τσάμη Καρατάσου, στην Γαργαρέττα, εδώ και χρόνια, στην ίδια πάντοτε θέση. Δεν τό έχω δει ποτέ να κινείται, παρά το ζόρικο και αιμοβόρικο της όψης του. Αλλά πού ξέρει κανείς, μπορεί καμμιά φορά να θυμώσει, σαν την χελώνα υπ' αριθμ. 2.

6 σχόλια:

  1. Εναλλακτικός τίτλος, Αθηναϊκές Θηριωδίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε και γείτονα Φειδία δεν μας στέλνεις κάποιο mail να σε ενημερώνουμε για τα νεότερα από του Φιλοπάππου? Υπάρχει και ένα σχόλιο για εσένα στο blog του Φιλοπάππου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φίλε Φειδία

    με εντυπωσίασες. Την σαυρούλα (το γρκαφίτι)της οδού Βύρωνος την έχω στο desctop μου. Το κτίριο βλέπεις ανήκει στο ΥΠ.ΠΟ. και δεν νομίζω σε μέλλουσα συντήρηση να την σεβαστούν.

    Στέλλα Μαρκαντωνάτου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σήμερα το μεσημέρι έκανα μια βόλτα στου Φιλοπάππου καθώς και στην Πνύκα και στο Λόφο των Νυμφών. Είδα και εγώ 2-3 χελωνίτσες στου Φιλοπάππου όπου η φύση και η βλάστηση είναι υπέροχη και ήταν πραγματικά μια όαση δροσιάς σε μια ζεστή μέρα. Στους λόφους αυτούς γύρω από την Ακρόπολη πραγματικά ξεχν΄ς το όλο μπάχαλο που υπάρχει λίγο πιο έξω σε αυτή τη χαβούζα που έχει καταντήσει η Αθήνα.

    Πραγματικά θυμήθηκα αυτά που έγραψε ο Περικλής Γιαννόπουλος για την ιερή Αττική Γη!

    Αργύρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΛΙΜΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ ΑΠ ΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ,ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΜΟΛΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΙΑΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΕΛΩΝΑΚΙΑ.ΤΟ ΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΛΛΟ,ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΜΑΥΡΗ ΑΠ ΤΗ ΒΡΩΜΑ Κ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΛΙΜΝΗ.ΠΗΓΑΜΕ ΝΑ ΤΑ ΤΑΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΟΝΤΕΨΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕ ΚΙ ΕΜΑΣ.ΑΠΟ ΠΕΡΥΣΙ ΑΠΕΥΘΗΝΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΙΠΟΤΑ.ΑΠ Ο ΤΙ ΕΙΔΑ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΕ.ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΠΑΣ ΚΑΙ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ...ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΘΗΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Περί χελωνών:

    1. Δεν ήταν χελωνοπόλεμος. Ήταν ερωτικός χορός. Δεν έπρεπε να τις χωρίσεις. Αν και, η αγάπη έχει εμπόδια - και οι χελώνες έχουν υπομονή...

    2. Οι νεροχελώνες αυτές (του παραπάνω σχολίου) δεν ανήκουν στην ελληνική πανίδα, και επομένως δεν μπορούν να ενταχθούν στο οικοσύστημα. Προέρχονται από τα χελωνάκια των πετ-σοπ (τα πράσινα με ένα έντονο πορτοκαλλί μπάλλωμα κάτω από τα «αφτιά» - μετά όταν μεγαλώνουν όλα τα χρώματα γίνονται πιο σκούρα και μουντά). Υπάρχουν σε ένα σωρό τεχνητές λιμνούλες στην Αθήνα, αλλά τις έχω δει επίσης σε εκβολές μικρών ποταμιών στην Ικαρία, στη Μυτιλήνη και αλλού.

    Όλες προέρχονται από οικόσιτα χελωνάκια που ο κάτοχός τους τα απελευθέρωσε. Δεν έχουν φυσικούς εχθρούς στην ελληνική φύση, επομένως υπερπολλαπλασιάζονται και καταβροχθίζουν τα πάντα, καθώς και το χώρο. Η μόνη ρεαλιστική και πραγματικά φιλόζωη/οικολογική λύση θα ήταν να τα μαζέψει κανείς και να τα στείλει από κει που ήρθαν. Λυπάμαι αν ακούγεται ρατσιστικό, ουδεμία σχέση έχω με όσους υποστηρίζουν παρόμοιες λύσεις για άλλα προβλήματα, αλλά για το συγκεκριμένο πρόβλημα έτσι έχουν τα πράγματα.

    (Έχουμε και αυτόχθονα είδη νεροχελώνας, όχι όμως το συγκεκριμένο.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή