Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Η άγρια πανίδα του Φιλοπάππου

Η χθεσινή [11 Σεπτεμβρίου 2005· τὸ παρὸν ἐγράφη πρὸ 4 ἐτῶν] εξερεύνηση στον λόφο του Φιλοπάππου απέδωσε πολλές ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις.

Κατ' αρχάς, ένας ήλιος, αρκετά γνωστός, από τα δρομάκια του Πικιώνη:


Εκείνο όμως που μέ εντυπωσίασε, και δεν ήξερα, ήταν η πανίδα. Στις ανεξερεύνητες, λοιπόν, περιοχές του λόφου του Φιλοπάππου, κυκλοφορούν άγρια ζώα! Είδα εχθές, ούτε λίγο ούτε πολύ, πέντε (5) χελώνες!

Χελώνα 1:



Χελώνες 2-3: Εδώ έγινε χελωνοπόλεμος. Η επιθετική χελώνα έδινε κουτουλιές στην πιο αδύναμη, η οποία κρυβόταν μέσα στο καύκαλό της για να αποφύγει τα χτυπήματα. Μόλις έστριβε λίγο, προσπαθώντας να διαφύγει, έτρεχε και η άλλη, μη αφήνοντάς την να ξεφύγει, παραμονεύοντας στο μπροστινό άνοιγμα του καυκάλου της αμυνόμενης χελώνας και περιμένοντας να βγάλει η αμυνόμενη το κεφάλι της για να τήν κουτουλήσει. (Στην τελευταία φωτογραφία, ο λαιμός τεντώνεται και το κεφάλι ρίχνει κουτουλιά.) Γενικώς, μία μονομαχία χελωνών έχει ολόκληρη στρατηγική και μπορεί να κρατήσει όλη την ημέρα. Μη διατεθειμένος όμως εγώ να περιμένω, και θέλοντας να γλυτώσω την ταλαίπωρη χελωνίτσα που έτρωγε τις κουτουλιές, πήρα την οξύθυμη και την μετέφερα παραπέρα, δίνοντας τέλος στην μονομαχία.




Η στιγμή της επίθεσης. Η χελώνα δεξιά χτυπά την άλλη τεντώνοντας ξαφνικά και με δύναμη το κεφάλι της:


Στην συνέχεια, ακόμη δύο χελώνες! Χελώνες 4 και 5:



Η περιήγηση κάπου εκεί πήρε τέλος. Τελικώς, έφθασα σε ένα κρυφό, μυστηριώδες εκκλησάκι. Το εκκλησάκι αυτό βρίσκεται πίσω από τον «Διόνυσο», σε μέρος που δύσκολα φαίνεται.


Πίσω, λοιπόν, από πάρκινγκ, μαγειρεία, εστιατόρια, και λοιπούς τερατώδεις βωμούς και θυσιαστήρια του αδηφάγου καταναλωτισμού, βρίσκεται κρυμμένο, τα τελευταία 89 χρόνια συμφωνα με την πλάκα, ένα μικρό εκκλησάκι - ένας μυστικός τόπος δύναμης, αφανής για τα μάτια του αδηφάγου πλήθους.


Η αφιερωματική πλάκα στο εκκλησάκι: «Εν τούτωι νίκα. Τωι σώσαντι το Έθνος Βασιλεί των Ελλήνων Κωνσταντίνωι ΙΒ' αφιερούται ο ναός ούτος υπό του οικοδομήσαντος Σπ. Κουρούση εν έτει 1916.»


Εδώ λοιπόν η εξερεύνηση τελείωσε, αλλά, εκτός από την άγρια πανίδα του Φιλοπάππου, έχω άλλα δύο άγρια ζώα να παρουσιάσω.

Το πρώτο βρίσκεται σε τοίχο σπιτιού της Πλάκας:


Το δεύτερο είναι ένα άγριο (μα πολύ άγριο) σκαθάρι:


Το μεταποιημένο αυτό κλασσικό Φολκς-Βάγκεν (φωτ. 14-8-2005) βρίσκεται στην οδό Τσάμη Καρατάσου, στην Γαργαρέττα, εδώ και χρόνια, στην ίδια πάντοτε θέση. Δεν τό έχω δει ποτέ να κινείται, παρά το ζόρικο και αιμοβόρικο της όψης του. Αλλά πού ξέρει κανείς, μπορεί καμμιά φορά να θυμώσει, σαν την χελώνα υπ' αριθμ. 2.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Πρωτομαγιά: εαρινή φύση και εργατικές διεκδικήσεις

(Περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», τ. 371, Μάιος 1999)

Μαία - Ηγερία - Φλώρα

Ο Μάιος ήταν ο τρίτος μήνας του Ρωμαϊκού Ημερολογίου, αντίστοιχος προς τον Θαργηλιώνα του Αττικού Ημερολογίου. Πήρε το όνομά του από τη Μαία (μητέρα του Ερμή) στην οποία προσφέρονταν θυσίες την πρώτη του μήνα. Παράλληλα, την ίδια μέρα, τιμούσαν και τη νύμφη Ηγερία με γιορτές που γίνονταν στη Ρώμη, σε άλσος που έφερε το όνομα της. Επίσης, από τις 28 Απριλίου ως τις 2 Μαΐου γιόρταζαν και τη Φλώρα, τη θεά της βλάστησης. Η Πρωτομαγιά είναι λοιπόν κατάλοιπο των εθίμων των προχριστιανικών χρόνων.

Η μεγάλη αυτή γιορτή -γιορτή της αγάπης αλλά και του πολέμου- είχε άμεση σχέση με τις κλιματολογικές συνθήκες της Ατλαντικής και Βόρειας Ευρώπης, όπου δεν υπάρχουν ενδιάμεσες εποχές. Από τον μακρύ, κρύο και γκρίζο χειμώνα, περνούσαν στους φωτεινούς μήνες και στον γλυκό ανοιξιάτικο καιρό.

Στην κελτική παράδοση, η Πρωτομαγιά (Μπελτάνε) σηματοδοτούσε μία από τις τρεις μεγάλες εποχές στις οποίες διαιρούσαν τον χρόνο. Ήταν αφιερωμένη στον Μπελένο, τον θεό του ηλιακού φωτός που ταυτιζόταν με τον Απόλλωνα. Ήταν όμως και μια γιορτή αφιερωμένη στη λατρεία της αναγέννησης της βλάστησης, και, κατά προέκταση, των νεκρών. Από τότε φαίνεται πως καθιέρωσαν και οι δρυΐδες το ανοιξιάτικο στεφάνι που κρεμούσαν σ' έναν πάσσαλο. Αυτές οι κελτικές παραδόσεις είχαν διαδοθεί και σε πολλές γερμανικές περιοχές. Η «ανταλλαγή» των παραδόσεων ανάμεσα σε Κέλτες και Γερμανούς ήταν ιδιαίτερα έντονη σε ορισμένες περιοχές, όπως η περιοχή των ποταμών Ροδανού και Ρήνου και η Βρετανία. Κατά βάση όμως οι απαρχές της βρίσκονται στον 13ο αιώνα και ξεκινούν από μια καλόγρια αγγλοσαξονικής καταγωγής, ηγουμένη του μοναστηριού της Αγίας Βαλπουργίας, στο Χαϊντενχάιμ, κοντά στο Άιχστατ. Το όνομα αυτής της αγίας δόθηκε στη νύχτα της 30ης Απριλίου προς την 1η Μαΐου που αργότερα, στη γερμανική παράδοση, θα γινόταν η νύχτα της λατρείας του Σατανά.

Αιτία ήταν το γεγονός ότι μέχρι τους προχριστιανικούς χρόνους, εκείνη η νύχτα ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς, που διάλεγαν αυτή τη γλυκιά εποχή για να επιστρέψουν ανανεωμένοι, γυρεύοντας ν' αντλήσουν πάλι ζωή από τις πηγές της ύπαρξης. Όμως ο κόσμος των ζωντανών τους απωθούσε στον δικό τους κόσμο. Σ' ένα θεατρικό κείμενο του 13ου αιώνα, γραμμένο από τον Αδάμ της Χάλης, περιγράφεται μια γιορτή όπου εμφανίζεται η μάγισσα Φάτα Μοργκάνα (Μοίρα) με την ακολουθία της σε μια ονειρική ατμόσφαιρα όπου ανακατεύονται αρχαίες κελτικές ιερές παραδόσεις και δαιμονικές χριστιανικές τελετές. Αρχηγός της βασίλισσας των μαγισσών ήταν ο Ελεκβίν, ο «αφέντης του πλήθους», δηλαδή ο αρχηγός της στρατιάς των νεκρών που κυκλοφορούσαν τη νύχτα στον κόσμο των ζωντανών. Τα «Δέντρα των Μαγισσών», όπου κρεμούσαν την άνοιξη γιρλάντες, τα θυμούνται ακόμη σε κάποιες ευρωπαϊκές περιοχές. Το ερωτικό στοιχείο βέβαια σ' αυτές τις γιορτές ήταν ιδιαίτερα έντονο και οι τροβαδούροι τραγουδούσαν έναν ύμνο αφιερωμένο στον ελεύθερο έρωτα.

Ο μήνας του πολέμου

Στις ρομαντικές εικόνες, ο Μάιος παρουσιάζεται σαν χωρικός, αλλά και μερικές φορές με τη μορφή κάποιου πολεμιστή. Έως τον 13ο αιώνα εθεωρείτο ο μήνας του πολέμου. Οι Ρωμαίοι είχαν αφιερώσει στον πόλεμο τον μήνα Μάρτιο (Mars=Άρης), αλλά στην ακμή του Μεσαίωνα ο πόλεμος άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο υπόθεση των ιπποτών. Για να μπορούν, λοιπόν, να τα βγάζουν πέρα χρειάζονταν πολλή φορβή. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα τον Μάρτιο, αλλά δυο μήνες αργότερα τα λιβάδια ήταν καταπράσινα και τα άλογα τρέφονταν καλά. Η μεσαιωνική ποίηση αντλούσε την έμπνευση της από τον γλυκό καιρό του Μαΐου και υμνούσε μαζί τον πόλεμο και την άνοιξη σαν στιγμές χαρούμενες και ολοζώντανες. Οι κονταρομαχίες -ένα θέαμα που δεν ήταν αποκλειστικά ανοιξιάτικο αλλά ήταν σίγουρα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό- αποτελούσαν ένα συνδυασμό βίας και αγάπης. Στη διάρκεια αυτών των αγώνων της σωματικής ρώμης και της ικανότητας, οι ερωτικές εκδηλώσεις ήταν εξαιρετικά προκλητικές. Είναι γεγονός πως η Εκκλησία δεν συμπαθούσε τις κονταρομαχίες: όχι τόσο για το αίμα που χυνόταν, όσο για το θέαμα της ερωτικής ματαιοδοξίας που πρόσφεραν.

Στη Φλωρεντία, μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα, η Πρωτομαγιά πήρε την τελική ερωτική και ιπποτική μορφή της. Ο κόσμος χόρευε στους δρόμους, μοίραζε λουλουδένιες γιρλάντες, γιόρταζε αρραβώνες και οι συντροφιές των νεαρών κρεμούσαν πάνω απ' τις πόρτες των αγαπημένων τους τον «Μάη», δηλαδή ένα κλαδί δέντρου ανθισμένο και στολισμένο. Ωστόσο, πίσω απ' αυτό το γιορταστικό κλίμα κρυβόταν ένας μεγάλος παραλογισμός. Αρκούσε μια απλή χειρονομία, που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόκληση, για να ξεσπάσουν αιματηρές συμπλοκές μεταξύ των φατριών. Ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής, των Μεδίκων (1469-1492), προσπάθησε να κάνει πιο όμορφη και πιο χαρούμενη τη γιορτή της Πρωτο-αγιάς ώστε να δημιουργήσει, μαζί με άλλες εκδηλώσεις, μια ευνοϊκή εικόνα της εξουσίας του. Ένας μακρινός απόγονος του όμως, ο Κόζιμος Γ', στα μέσα του 17ου αιώνα απαγόρευσε αυτό το παλιό έθιμο σύμφωνα με το οποίο οι νεαροί τριγυρνούσαν και «υμνούσαν το Μάη».

Όμως και το λαϊκό αίσθημα περί ηθικής έβλεπε με μισό μάτι τη γιορτή του Μάη. Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί πολύ αυστηρά στις πόλεις ενώ στην ύπαιθρο συνεχίστηκε με τις γιορτές «Δέντρα του Μάη» (που ήταν πρόγονοι των «Δέντρων της Ελευθερίας» και με τα «κλαδιά» που προσφέρονταν στις κοπέλες. Έτσι η Πρωτομαγιά διατήρησε τον χαρακτήρα της σαν γιορτή της γονιμότητας και του προμηνύματος της αγάπης. Ποτέ όμως δεν έχασε εντελώς και τον πολεμικό χαρακτήρα της.

Εργατική Πρωτομαγιά

[... Την 1η Μαΐου 1867, περισσότεροι από 10.000 εργάτες διαδηλώνουν στο Σικάγο για το 8ωρο. Οι εργατικοί αγώνες συνεχίζονται. Την 1η Μαΐου 1886 γίνονται οι μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις, 500.000 εργάτες απεργούν σε όλες τις ΗΠΑ και πάνω από 80.000 στο Σικάγο, με δυναμικές διαδηλώσεις και αρκετά θύματα, που καθιέρωσαν την ημερομηνία ως εργατική γιορτή. ...]

Αφιερώματα:

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Ἔρωτας, τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ

Ὅλο καρδοῦλες, ἀρκουδάκια καὶ λουλουδάκια σήμερα. Πρέπει νὰ βάλουμε τὰ πράγματα στὴν θέσι τους. Ἀντιγράφω (Δημήτρης Χορόσκελης, «Για να τελειώνουμε με όλα!», ἐκδ. Δίον, Θεσσαλονίκη 1999).




ΑΡΣΕΝΙΚΟ - ΘΗΛΥΚΟ

Οι σχέσεις των δύο φύλων είναι ένα σημαντικότατο κεφάλαιο της ζωής του ανθρώπου, επειδή από αυτές εξαρτάται, σε μεγάλο ποσοστό, η ευτυχία του, κι επιπλέον επειδή πάνω τους στηρίζεται η οικογένεια, το βασικό κύτταρο της δομής του κοινωνικού ιστού, γι' αυτό αξίζει να τις εξετάσουμε.

Η αλήθεια πάντα ενοχλεί και συχνά κοστίζει ακριβά: ο μύθος αναφέρει ότι όταν η θεά Ήρα ρώτησε τον μάντη Τειρεσία ποιος απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική πράξη, ο άντρας ή η γυναίκα, κι εκείνος απάντησε «η γυναίκα», τότε εκείνη, εξοργισμένη, τον τύφλωσε. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα παραδεχτεί ότι στο ερωτικό παιχνίδι κυριαρχεί το θηλυκό. Ποιος χάνει χρόνο, χρήματα, κι ενέργεια, κορίτσια, στη διάρκεια του φλερτ, για να σας δελεάσει; Ποιος πρέπει να έχει συνεχώς ακμαίο ηθικό, παρ' όλες τις απορρίψεις που αντιμετωπίζει συχνά; Ποιος ιδρώνει και αγχώνεται στο κρεβάτι για να σας ικανοποιήσει; Η γυναίκα απλά περιμένει, σαν την αράχνη στο κέντρο του ιστού των θελγήτρων της, να παγιδευτούν μερικά ερεθισμένα αρσενικά, για να διαλέξει το υποψήφιο θύμα της (στο οποίο υποκύπτει στη συνέχεια, δεδομένου ότι ενδίδει στον άντρα που υπόσχεται τα περισσότερα, δηλαδή σε εκείνον που λέει τα μεγαλύτερα ψέμματα). Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα παραδεχτεί ότι οι γυναίκες είναι, από τη φύση τους, αληθινές «μηχανές του σεξ»: 1) έχουν τρεις βασικούς τύπους διαφορετικών οργασμών (κλειτοριδικός, κολπικός, πρωκτικός), οι οποίοι, σε συνδυασμό μεταξύ τους, φτάνουν τους επτά! 2) μπορούν να έχουν πολλαπλούς οργασμούς, σε μικρό χρονικό διάστημα, 3) ο γυναικείος οργασμός διαρκεί 15 δευτερόλεπτα, ενώ ο αντρικός μόλις 5, 4) η γυναίκα αφήνει κραυγές ηδονής σε ολόκληρη τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, ο άντρας ένα ζωώδες μουγκρητό στο τέλος, 5) οι γυναίκες μπορούν να προσποιηθούν στη διάρκεια της συνουσίας, διασώζοντας έτσι τη «γυναικεία τιμή» τους, 6) μια γυναίκα μπορεί να ικανοποιήσει (και να απολαύσει) ταυτόχρονα μέχρι και τρεις άντρες (και διαδοχικά ακόμη περισσότερους), ενώ ένας άντρας μόλις και μετά βίας μια γυναίκα!

Απέναντι σε αυτήν την πολλαπλή μηχανή του σεξ στέκεται αντιμέτωπο το αρσενικό, έχοντας για μοναδικό όπλο μια απόφυση μέσου μήκους 17 εκατοστών! Ο αγώνας είναι άνισος: χρειάζεται πολύς κόπος για να ικανοποιηθεί το θηλυκό, ενώ παράλληλα υπάρχει ο κίνδυνος να εκτεθεί ο άντρας ανεπανόρθωτα, λόγω ανικανότητας στύσης ή πρόωρης εκσπερμάτωσης. Για να μη μιλήσουμε για σχόλια του τύπου «ο Πέτρος τον είχε μεγαλύτερο» ή «ο Γιάννης πηδούσε καλύτερα». Η γυναίκα δεν ρωτάει ποτέ τίποτα: γι' αυτήν η ικανοποίηση του άντρα είναι κάτι το αυτονόητο.

Γι' αυτή τη φυσική σεξουαλική ανισότητα δεν μίλησε βέβαια καμμία φεμινίστρια. Το μόνο που βρίσκουν να πουν (και είναι φυσικό, αφού οι περισσότερες είναι ανέραστες, ανοργασμικές, ή λεσβίες) είναι ότι οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν «σκεύη ηδονής». Αν δεχτούμε την άποψη ότι οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν «σεξουαλικά αντικείμενα», αυτό σημαίνει άραγε ότι οι γυναίκες βλέπουν τους άντρες σαν «πνευματικά υποκείμενα»; Πολύ αμφιβάλλω. Ας μη γελιόμαστε: η βάση της σχέσης των δύο φύλων είναι σεξουαλική και ηδονοθηρική, όλα τα άλλα έρχονται (ή δεν έρχονται) στη συνέχεια. Η μομφή των φεμινιστριών, «οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν σκεύη ηδονής», είναι στην ουσία ένα καλυμμένο παράπονο, γιατί δεν βλέπουν και τις ίδιες σαν «σκεύη ηδονής». Είναι απλό, ενστικτώδες, και πρωτόγονο, το είπε και ο Όσκαρ Γουάιλντ: «ο άντρας πιάνεται από τα μάτια, η γυναίκα από τ' αυτιά». Πολλοί άντρες ξετρελάθηκαν από την ομορφιά μιας γυναίκας, κανείς όμως από τον «πλούσιο ψυχικό κόσμο» κάποιας άσχημης φεμινίστριας, κι αυτό είναι το μεγάλο και κρυφό τους παράπονο. Η κουλτούρα και τα «ψυχικά χαρίσματα» που προβάλλουν, είναι ένα άχρηστο (δυστυχώς) αντιστάθμισμα στην απουσία φυσικού κάλλους.

Η γυναίκα διανύει τρεις βασικές περιόδους της ερωτικής της ζωής. Στην πρώτη, εξερευνά και ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της, μέσα από εφήμερες συνήθως σχέσεις με το άλλο φύλο. Στη δεύτερη, ψάχνει για τον ιδανικό σύζυγο, παντρεύεται, και κάνει παιδιά. Στην τρίτη, ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, και αδυνατώντας να πιστέψει ότι η ερωτική της ζωή έχει τελειώσει, αναζητά επιβεβαίωση και σεξουαλική ένταση σε εξωγαμιαίες σχέσεις. Στον άντρα, η κατάσταση είναι πιο σταθερή και απλή. Στα περισσότερα είδη ζώων, μετά από μια σύντομη περίοδο ζευγαρώματος, το αρσενικό φεύγει και η θηλυκιά αναλαμβάνει όλα τα «οικογενειακά βάρη». Αυτό το ένστικτο πολυγαμίας υπάρχει και στον άντρα. Αφού βρει θηλυκιά για να αποθέσει και να διαιωνίσει τα γονίδιά του, είναι έτοιμος για νέες κατακτήσεις. Αυτό που κρατάει τον άντρα στην οικογένεια είναι κάποιοι ηθικοί καταναγκασμοί, που δημιουργήθηκαν στη μακραίωνη ιστορία του είδους μας. Λύνει όμως κι αυτός το πρόβλημα συνάπτοντας εξωσυζυγικές σχέσεις. Έτσι η οικογένεια «λειτουργεί» μέσα σε μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας υποκρισίας κι εγωισμού. Κάθε μεριά θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα για παράλληλους έρωτες, αλλά ξεσπάει πόλεμος όταν κάποιος από τους δύο συζύγους μάθει ότι το έτερον ήμισυ έχει εξωγαμιαίες σχέσεις.

Ένας άλλος φεμινιστικός μύθος είναι εκείνος του άντρα-συντρόφου. Η πείρα απέδειξε ότι η γυναίκα έλκεται κυρίως από πρωτόγονους, άξεστους άντρες. Οι γυναίκες εκτιμούν τα «καλά παιδιά» αλλά ερωτεύονται τα «κακά παιδιά». Το «καλό παιδί» το πολύ-πολύ να το βλέπουν σαν την καλύτερή τους φίλη. Απόδειξη, τα αναρίθμητα ερωτικά γράμματα θαυμαστριών που λαμβάνουν στις φυλακές διάφοροι βιαστές και δολοφόνοι γυναικών. Η βία και ο κίνδυνος αποτελούν τα ισχυρότερα αφροδισιακά για τη γυναίκα (τα άλλα δύο είναι το χρήμα και η εξουσία). Αυτή η κτηνώδης φύση της σεξουαλικής ηδονής περιγράφεται με θαυμαστό τρόπο από τον Μπερτολούτσι, στο Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι, όπου η Μαρία Σνάιντερ παρατάει κάθε τόσο τον ρομαντικό και τρυφερό Ζαν-Πιέρ Λεώ, για να πάει τρέχοντας στο αδειανό διαμέρισμα του κυνικού Μάρλον Μπράντο, που διαθέτει τα στοιχειώδη πράγματα που χρειάζονται ένας άντρας και μια γυναίκα για να είναι ευτυχισμένοι: ένα στρώμα, κι ένα κομμάτι βούτυρο. Μια γυναικεία έκφραση της μόδας στη δεκαετία του '70 ήταν, «αυτός πηδάει σαν διανοούμενος» (δηλαδή σαν ευαίσθητος άνθρωπος). Οι φεμινίστριες, αφού πρώτα ευνούχισαν τους άντρες, λέγοντάς τους πως τους θέλουν σαν ισότιμους, τρυφερούς, καλλιεργημένους, κι ευγενικούς συντρόφους, τώρα δηλώνουν πως «δεν υπάρχουν πια αληθινοί άντρες», και στις ιδιωτικές τους στιγμές ονειρεύονται άγριο σεξ με δασύτριχους νταλικέρηδες και στιβαρούς μπετατζήδες! Είναι πολύ δύσκολο να δαμάσει κανείς το ζώο που κρύβεται μέσα του!...

Ένα άλλο πρόβλημα έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, από την φεμινιστικής έμπνευσης αντιστροφή των αρχέγονων και παραδοσιακών ρόλων του άντρα και της γυναίκας. Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι πρωτόγονοι άντρες πήγαιναν για κυνήγι και οι γυναίκες έμεναν στη σπηλιά, φυλάγοντας τα μικρά και συλλέγοντας καρπούς και ρίζες από την τριγύρω περιοχή. Στον 20ό αιώνα, οι φεμινίστριες βάλθηκαν να ανατρέψουν αυτούς τους ρόλους, για να «απελευθερώσουν» τη γυναίκα. Προσπάθησαν να αποδείξουν ότι κι εκείνη μπορεί να κάνει δουλειές που κάνει ένας άντρας. Αυτό δεν θα το αμφισβητούσε κανείς λογικός άνθρωπος, αλλά όσο φυσιολογικό είναι ένας άντρας με φακιόλι που ξεσκονίζει, πλένει, μαγειρεύει, και νταντεύει τα παιδιά, άλλο τόσο φυσιολογικό είναι μια γυναίκα ανθρακωρύχος, διευθύντρια εταιρείας, ή πιλότος πολεμικού αεροσκάφους. Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι που επιβλήθηκαν στα δύο φύλα από τη βιολογία και από τη μακραίωνη ιστορική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, και δεν μπορούν να ανατραπούν ατιμωρητί. Η περίφημη «απελευθέρωση» αποδείχτηκε τελικά διπλή σκλαβιά, διότι εκτός από τις οικιακές εργασίες η γυναίκα φορτώθηκε και τις εξωοικιακές επαγγελματικές υποχρεώσεις (κυρίως σε χώρες παραδοσιακά «φαλλοκρατικές», όπου οι άντρες θεωρούν υποτιμητικό να βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού). Το τίμημα ήταν πολύ βαρύ για τις γυναίκες: πολλές από αυτές, αφού πρώτα ανάλωσαν πολλά χρόνια για να χτίσουν την επαγγελματική τους καριέρα, στα τριάντα-σαράντα τους παραδέχονται ότι θα τα έδιναν όλα για μια οικογένεια (αν είναι ανύπαντρες), ή αντιλαμβάνονται ότι απέτυχαν σαν σύζυγοι και μητέρες (αν είναι παντρεμένες). Επίσης, η οικονομική αυτονομία της γυναίκας την έκανε πιο αλαζονική, πιο αδιάλλακτη, πιο ανεξάρτητη, με αποτέλεσμα με το παραμικρό οικογενειακό πρόβλημα να προσφεύγει στο διαζύγιο.

Εδώ πλέον βρισκόμαστε σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, διότι αν στην αρχή οι γυναίκες άρχισαν να εργάζονται για να εκφράσουν την «απελευθέρωσή» τους, τώρα πλέον το κάνουν από οικονομική ανάγκη, αφού ένας μισθός δεν αρκεί για να ζήσει μια οικογένεια.

Μια άλλη καταγέλαστη άποψη είναι ο ισχυρισμός των γυναικών ότι οι οικιακές εργασίες είναι άχαρες και καταπιεστικές (λες και υπάρχει δουλειά που δεν είναι άχαρη και καταπιεστική). Αυτή τη θέση προωθεί η ιταλίδα συγγραφέας Αρμάντα Γκουιντούτσι, στο βιβλίο της «Δύο γυναίκες για πέταμα», όπου περιγράφει, σε εκατό και πλέον σελίδες και με τα μελανότερα χρώματα, βαρειές και ανθυγιεινές δουλειές όπως το ξεσκόνισμα, το μαγείρεμα, και το πλύσιμο των ρούχων. Η γαλλίδα Μαρί Καρντινάλ, στο βιβλίο της «Εγώ και Αυτό», περιγράφει τη φρικτή ζωή μιας νοικοκυράς που ο άντρας της την αγαπάει, την καταλαβαίνει απόλυτα, κι επειδή δεν έχει κανένα πρόβλημα ανακαλύπτει ένα: μια έκτρωση που παραλίγο να κάνει πριν από τριάντα χρόνια η μητέρα της, όταν την εγκυμονούσε. Αυτή η ανακάλυψη την κάνει ράκος, αρχίζει να τριγυρνάει καθημερινά στους δρόμους και να ψωνίζει εφήμερους εραστές, καθώς ο αναίσθητος ο άντρας της το διασκεδάζει στη δουλειά του κάνοντας υπερωρίες! Τελικά σώζεται από βέβαια τρέλα με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης. Και μη χειρότερα! Αν λάβουμε υπ' όψιν το εξηλεκτρισμένο οπλοστάσιο της σύγχρονης νοικοκυράς, εγώ πολύ θα το ήθελα να ήμουν παντρεμένη γυναίκα και να ασχολιόμουν με οικιακά. Ο σκλάβος θα έφευγε χαράματα από το σπίτι για τη δουλειά του, στις οκτώ θα πήγαινα τα παιδιά στο σχολείο, 8-10 θα τέλειωνα τις πρωινές δουλειές, 10-12 θα βολτάριζα στην αγορά, 12-2 θα συναντούσα τον εραστή μου (κάποιον ξεκούραστο άνεργο ή φοιτητή), στις δύο θα έπαιρνα τα παιδιά από το σχολείο, και όλα μέλι γάλα! Το πρωί απελευθερωμένη, και το βράδυ παντρεμένη!

Τα πεδία της σχιζοφρενικής αντιπαράθεσης των δύο φύλων είναι ανεξάντλητα. Όταν ο άντρας εκδηλώνει έντονα τον έρωτά του η γυναίκα δυσανασχετεί («με καταπιέζεις»), όταν της αφήνει ελευθερία κινήσεων διαμαρτύρεται («δεν μ' αγαπάς»). Όταν η γυναίκα περιφέρεται προκλητικά ημίγυμνη σε δημόσιους χώρους, αυτό δεν θεωρείται «σεξουαλική παρενόχληση», όταν ο άντρας, αποδεχόμενος την πρόκληση, αρχίζει να ερωτοτροπεί, αυτό θεωρείται «σεξουαλική παρενόχληση»!

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολλή ώρα με παρόμοια παραδείγματα, αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται...

Δυστυχώς, οι σχέσεις των δύο φύλων πάντα ήταν ανταγωνιστικές. Παλιότερα, ο άντρας ήθελε να «γλεντήσει» τη γυναίκα (εκείνη άραγε δεν το «γλεντούσε»;) κι ύστερα να την παρατήσει, ενώ εκείνη περίμενε γάμο κι αποκατάσταση. Σήμερα, τα δύο φύλα, εκτός από τον ερωτικό και οικογενειακό τομέα, συγκρούονται και στον επαγγελματικό. Το τοπίο είναι μάλλον δυσοίωνο. Έτσι κι αλλιώς ο άντρας και η γυναίκα είναι δύο άσπονδοι αντίπαλοι, που συνάπτουν κατά καιρούς μια πράξη ανακωχής που λέγεται «έρωτας». Το υπόλοιπο του χρόνου τους επιδίδονται σε διαρκείς εχθροπραξίες.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η οικογένεια, με την παραδοσιακή της μορφή, δεν είναι πλέον βιώσιμη. Η λύση είναι η «ανοιχτή οικογένεια», όπου δύο ισότιμοι σύζυγοι θα αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον το δικαίωμα για εξωσυζυγικές σχέσεις, ή η καθαρά ζωική μορφή της μονοπυρηνικής οικογένειας, όπου θα υπάρχουν ανύπαντρες μητέρες με παιδιά, και αρσενικοί επιβήτορες που θα περιφέρονται από θηλυκιά σε θηλυκιά, συνάπτοντας σύντομες ερωτικές σχέσεις. Δεδομένου ότι η πρώτη εκδοχή προϋποθέτει ανθρώπους υψηλού πνευματικού επιπέδου, και λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι στις σκανδιναβικές χώρες ήδη το 50% των οικογενειών είναι μονοπυρηνικές (ενώ το ποσοστό των διαζυγίων αυξάνεται παγκοσμίως), όλα δείχνουν ότι κινούμαστε προς τη δεύτερη λύση. Είτε μας αρέσει είτε όχι, επιστρέφουμε στη ζωώδη φύση μας.

Κλείνω αυτό το κεφάλαιο με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του «φαλλοκράτη» ελβετογάλλου συγγραφέα Μπλεζ Σαντράρς, με τίτλο «Βίος και πολιτεία του Μοραβαζίν». «Ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι φτιαγμένοι για να συνεννοούνται, να αγαπιούνται, να συγχωνεύονται, να αλληλοσυγχέονται. Αντιθέτως, αλληλομισούνται και αλληλοσπαράσσονται. Και αν στην πάλη αυτή, που ονομάζεται έρωτας, η γυναίκα θεωρείται το αιώνιο θύμα, στην πραγματικότητα τον άντρα σκοτώνουν ξανά και ξανά. Γιατί το αρσενικό είναι ο εχθρός, ένας εχθρός ανεπιτήδευτος, αδέξιος, υπέρ το δέον εξειδικευμένος. Η γυναίκα είναι παντοδύναμη, είναι καλύτερα ριζωμένη μες στη ζωή, έχει πολλά ερωτογενή κέντρα, άρα ξέρει να υποφέρει καλύτερα, έχει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, η λίμπιντό της την κάνει πιο γήινη, είναι η πιο δυνατή. Ο άντρας είναι ο σκλάβος της, κυλιέται στα πόδια της, παραιτείται παθητικά. Υφίσταται...».

Καταλήγοντας, συμπεραίνουμε (δυστυχώς) ότι η φράση-κλειδί που εκφράζει τις σχέσεις των δύο φύλων (ιδίως στην εποχή μας) είναι η εξής: «Κάντε πόλεμο, όχι έρωτα!». Εξ άλλου, αν δεν υπήρχε το δόλωμα του έρωτα, τα δύο φύλα όχι μόνο δεν θα είχαν καμμία επαφή μεταξύ τους, αλλά ολόκληρος ο πλανήτης θα ήταν χωρισμένος σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα που θα επιδίδονταν σε λυσσαλέους πολέμους.

ΕΡΩΤΑΣ, ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αφού εξετάσαμε τις θανάσιμες σχέσεις αρσενικού-θηλυκού, είναι ώρα να δούμε ποια είναι αυτή η μυστηριώδης δύναμη που ελκύει ακατανίκητα δύο ορκισμένους εχθρούς, όπως τον άντρα και τη γυναίκα. Όλα δείχνουν ότι είναι άλλη μια επινόηση του Κακού Δημιουργού, αφού συνήθως ενώνει ετερόκλητα άτομα τα οποία, όταν παρέλθει η επίδρασή της, αντιλαμβάνονται ότι έπεσαν θύματα κάποιας ανεξήγητης απάτης, και το αρχικό τους πάθος μετατρέπεται σε θανάσιμο μίσος. Οι άνθρωποι, όταν ερωτεύονται, νομίζουν ότι διαλέγουν το αντικείμενο του πόθου τους, αλλά ωστόσο αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί τους ελκύει το Α άτομο (με το οποίο δεν έχουν τίποτα το κοινό) και όχι το Β (με το οποίο έχουν πολλά κοινά). Η συνδρομή του Φρόυντ δεν είναι ούτε εδώ πανάκεια, αφού η εκδοχή των γονικών προτύπων, ή της αναζήτησης στο έτερον ήμισυ χαρακτηριστικών που δεν έχουμε εμείς οι ίδιοι, δεν ισχύει πάντα. Εξ άλλου, αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε γιατί η αρχική έλξη δεν παραμένει, αλλά με τον χρόνο μετατρέπεται σε απέχθεια; Η απατηλή φύση του έρωτα αποδεικνύεται και από τις σχετικές εκφράσεις που τον περιγράφουν σε ορισμένες γλώσσες: στα αγγλικά το «fall in love» («πέφτω σε έρωτα») και στα γαλλικά το «tomber amoureux» («πέφτω ερωτευμένος») δηλώνουν ξεκάθαρα ότι ο ερωτευμένος στην ουσία «πέφτει σε παγίδα». Ο Νίτσε, αναφερόμενος στην κοσμοθεωρία του Παρμενίδη, στο έργο του «Η Φιλοσοφία στην τραγική εποχή των Ελλήνων», γράφει σχετικά: «Η δύναμη της Αφροδίτης είναι να ζευγαρώνει τα αντίθετα. Ένας πόθος φέρνει κοντά τα στοιχεία που μάχονται το ένα το άλλο: το αποτέλεσμα είναι ένα γίγνεσθαι. Όταν ο πόθος κορεστεί, το μίσος και η εναντιότητα τα χωρίζει και πάλι...».

Αυτή η μυστηριώδης έλξη είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής των ανθρώπων: οι άντρες πασχίζουν να αποκτήσουν πλούτη και εξουσία για να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες, και οι γυναίκες αφιερώνουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους στον καλλωπισμό τους για να τραβήξουν την προσοχή των αντρών. Στην ουσία, η επήρεια του έρωτα έχει σαν σκοπό (και αυτή) την ταλαιπωρία όλων των όντων, και τη διασταύρωση γονιδίων εντελώς διαφορετικών εκπροσώπων του ανθρώπινου είδους (κάτι σαν το αποτρόπαιο και θλιβερό γατοκούνελο, αποτέλεσμα των φρικτών πειραμάτων που κάνουν τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι, με τα γονίδια διαφόρων φυτών και ζώων). Η σεξουαλική ηδονή είναι το δόλωμα για την ερωτική δραστηριότητα των ανθρώπων-πειραματόζωων και για τη διαιώνιση των πειραμάτων που γίνονται ερήμην τους.

Ένα άμεσο αποτέλεσμα του ανθρώπινου εθισμού στο παραισθησιογόνο ναρκωτικό του έρωτα, είναι και η δημιουργία του θεσμού της οικογένειας. Άνθρωποι που συχνά δεν έχουν τίποτα το κοινό μεταξύ τους, βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα φαύλο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, αλληλεξάρτησης, και διαπλεκόμενων (και συχνά αντικρουόμενων) συμφερόντων. Οι οικογένειες δεν είναι παρά οίκοι ενοχής, χώροι καταπίεσης, βίας, εκμετάλλευσης, αιμομιξίας, απόγνωσης, αντιφατικών συναισθημάτων, νευρώσεων, ψυχώσεων, σχιζοφρένειας και παράνοιας.

Δεδομένης λοιπόν της απατηλής φύσης του, της τεράστιας επιρροής και της σημασίας του στη ζωή των ανθρώπων, καθώς και του ψυχο-βιοχημικού εθισμού που προκαλεί, ο έρωτας μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί σαν το όπιο του λαού, επειδή τους αποβλακώνει και τους αποσπά την προσοχή από ουσιαστικά προβλήματα, όπως είναι η αποκάλυψη του βρώμικου παιχνιδιού του Κακού Δημιουργού...

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Μυστηριώδη μηνύματα στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν

Περὶ τὸ 2003-2004 μυστηριώδη μηνύματα ἐμφανίζονταν στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν, στοῦ Ζωγράφου ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Τὸ μυστήριο παραμένει ἔως σήμερα ἀνεξιχνίαστο. Παρουσιάζω μερικὰ δείγματα, τὰ ὁποῖα εἶχα συλλέξει ἐκείνη τὴν ἐποχή. Ὅποιος γνωρίζει περισσότερα γιὰ τὸ ἀξιοπερίεργο αὐτὸ φαινόμενο, ἂς μᾶς πληροφορήσῃ!

2003-09-27. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΓΕΝΙΑΔΑ ΕΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΑ.

2003-09-27. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-09-27. Η ΕΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΝ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-09-27. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΛΕΠΡΟΝΕΓΡΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΗΛΙΟΒΡΟΧΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΟΤΙΚΗ ΕΚΠΕΔΕΥΣΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΡΑΣΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ ΣΑΚΑΤΙΔΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΚΑΡΚΙΝΟ Κ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΙΝΗ ΕΧΟΥΝ ΙΙ ΧΑΡΤΟΠΕΚΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΠΙΠΑ ΚΑΠΝΟΥ ΥΠΟΧΡΕΟΤΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΚΟΜΟΤΗΡΙΟ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.


2003-10. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΞΥΛΟΥΡΓΙΟ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-26. ΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΙΣΙΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΙΣΟΝ ΜΟΝΟΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2004-01-24. ΗΛΗΟΦΑΝΙΑ ΕΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΠΑΝΤΑ.

2004-06-05. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΑΣ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΠΑΝΤΑ.