Τα παιδιά του λλόγου

France is bacon

2011-09-04T14:05:00.001+02:00

Διαβάζω μειδιῶν:

When I was young my father said to me: "Knowledge is Power. Francis Bacon."

I understood it as "Knowledge is power, France is bacon".

For more than a decade I wondered over the meaning of the second part and what was the surreal linkage between the two? If I said the quote to someone, "Knowledge is power, France is bacon" they nodded knowingly. Or someone might say, "Knowledge is power" and I'd finish the quote "France is bacon" and they wouldn't look at me like I'd said something very odd but thoughtfully agree. I did ask a teacher what did "Knowledge is power, France is bacon" meant and got a full 10 minute explanation of the Knowledge is power bit but nothing on "France is bacon". When I prompted further explanation by saying "France is bacon?" in a questioning tone I just got a "yes". At 12 I didn't have the confidence to press it further. I just accepted it as something I'd never understand.

It wasn't until years later I saw it written down that the penny dropped.

France is bacon [πηγή]

Ἡ ρῆσις ἔχει γίνει ἀστικός μῦθος.

Μουσουλμάνος τις ἐρωτᾷ ἐὰν μπορῇ νὰ ταξιδέψῃ στὴν χώρα τοῦ μπέηκον, φίλος δὲ τῆς Γαλλίας τὸν καθησυχάζει λέγοντας ὅτι αὐτὰ εἶναι ἀντιγαλλικὲς κακοήθειες τῶν ἀγγλοσαξώνων.

Why do they say France is bacon? I'm muslim, does that mean i can't go there?

Best Answer - Chosen by Voters

That is a ridiculous and stupid way of describing France made by people who have never been there and part of the smear and hate campaign which started when the French government refused to invade Iraq, a Muslim country. What is meant by that nasty smear is that the French are so feeble that they are eaten up by their adversaries. Of course you can go to France, and there is a large number of Muslims who have settled there from North Africa all over the place. You can even wear traditional hijab and long dresses. What you are no longer allowed to wear is the Niqab (where your face is completely hidden) because it has been used by terrorists to escape and it is considered repressive of women's liberty and individuality.

Τὰ γιαπωνέζικα εἶναι ἑλληνικά

2011-09-04T13:49:00.000+02:00

Ἐὰν ἡ ἠχητικὴ ὁμοιότης δύο λέξεων ἦταν ἐπαρκὴς ἀπόδειξις ἐτυμολογίας, τότε τὰ γιαπωνέζικα θὰ ἦταν ἑλληνικά, ὅπως ἀνεκάλυπτε κάθε τόσο ὁ «Δαυλός» καὶ ὅπως μᾶς ἀποδεικνύει ἄλλωστε τὸ ἀμίμητο «Κρασάκι τοῦ Τσού», ἤτοι τὸ ἑλληνιστὶ ὑποτιτλισμένο γιαπωνέζικο τραγούδι (καὶ βασικὸ θέμα τοῦ «Kill Bill») «The Flower of Carnage»:

Τὸ κρασάκι τοῦ Τσού

Γιὰ τὴν ἱστορία, ἰδοὺ καὶ τὸ πρωτότυπον:

Meiko Kaji, «The Flower of Carnage»

...Καὶ ἐνῶ ἐμεῖς ἀποδεικνύουμε ὅτι τὰ γιαπωνέζικα εἶναι ἑλληνικά, κάποιος ἀχρεῖος ἰσχυρίζεται ὅτι τὰ ἑλληνικὰ εἶναι ἀγγλικά. Δεῖτε καὶ φρίξτε:

Carrot Cherry

Κομψῶν Αἰλούρων Τάξις

2011-09-03T14:16:00.003+02:00

Μιλήσαμε γιὰ γάτες («Τὸ παρδαλὸ γατάκι», «Ὁ λόφος τοῦ Ἀρδηττοῦ καὶ οἱ γάτες τῆς ὁδοῦ Ἄγρας») καὶ γιὰ σκύλους («Φιλομαθεῖς κύνες»), ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς χελῶνες καὶ τὴν λοιπὴ ἄγρια πανίδα τοῦ Φιλοπάππου.

Διστάζω νὰ θέσω τὸ αἰώνιο ἐρώτημα «γάτα ἢ σκύλος», διότι θὰ ἔχουμε δράματα. Δίνω ὅμως τὸν λόγο καὶ τὴν γραφίδα στὸν μεγάλο:

Τὸ καταστατικὸν τῆς τῶν Κομψῶν Αἰλούρων Τάξεως, διὰ χειρὸς Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, μὲ ὑπογράφοντα τὸν «Ἀμπντοὺλ Ἀλχαζρέντ» (δηλαδὴ τὸν συγγραφέα), 26-4-1936. (Howard Phillips Lovecraft, Kompson Ailouron Taxis (Band of Elegant Cats), KAT, cat)

Ἡ γάτα εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς ἀρχαίας Αἰγύπτου, φορέας ἱστοριῶν ξεχασμένων αὐτοκρατοριῶν στὴ Μορόη καὶ στὸ Ὀφίρ. Συγγενεύει μὲ τοὺς ἄρχοντες τῆς ζούγκλας καὶ ἔχει κληρονομήσει τὰ μυστικὰ τῆς παλιᾶς καὶ δυσοίωνης Ἀφρικῆς. Ἡ Σφίγγα εἶναι ἐξαδέλφη της, ἡ γάτα μιλᾷ τὴ γλῶσσα της· ἀλλὰ εἶναι πιὸ ἀρχαία ἀπὸ τὴ Σφίγγα, καὶ θυμᾶται ὅσα ἐκείνη ἔχει ξεχάσει...

(Χ.Φ. Λάβκραφτ, ἐπιστολὴ στὸν Ράινχαρντ Κλάινερ, 21-5-1920)

Διὰ χειρὸς Boris Vallejo, 1977.

Οἱ περισσότερες ἀπόπειρες νὰ ταξινομηθοῦν μὲ ἀκρίβεια οἱ ἐραστὲς τῶν γατῶν καὶ τῶν σκύλων ἀνάλογα μὲ τὴν κοινωνικὴ καὶ φιλοσοφικὴ θέση τους θὰ ἀποτυγχάνουν ὑποχρεωτικὰ ἐξ αἰτίας τῆς θεμελιώδους πολυπλοκότητας τοῦ ἀνθρώπινου μυαλού. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι ὅσο πιὸ καθαρὰ αἰσθητικὸς εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, τόσο πιθανότερο εἶναι νὰ προτιμᾷ τὶς γάτες, ἀφοῦ ἡ ἀνώτερη κομψότητα, ὀμορφιά, συμπεριφορὰ καὶ τάξη τῆς γάτας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ κατακτήσει τὴ φαντασία ὁποιουδήποτε ἀντικειμενικοῦ παρατηρητῆ, χειραφετημένου ἀπὸ τὶς κοσμικὲς καὶ ἠθικὲς ψευδαισθήσεις. Στὴν πραγματικότητα οἱ καθαρὰ αἰσθητικοὶ συντελεστὲς βαραίνουν ἐξαιρετικὰ περισσότερο ἀπὸ τοὺς φιλοσοφικούς· ἔτσι, παρ᾿ ὅλο ποὺ ἕνας τζέντλεμαν σέβεται τὴ γάτα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία, τὴν ἀπόσταση, τὴν αὐτάρκεια καὶ τὴ νηφαλιότητά της, στὴν πραγματικότητα ἀγαπᾷ τὴ γάτα κυρίως ἐξ αἰτίας τῆς ἀσύγκριτης ὀμορφιᾶς καὶ τῆς κατὰ πολὺ ἀνώτερης ἁπαλότητας καὶ καθαριότητας τῶν συνηθειῶν της σὲ σύγκριση μὲ τὶς συνήθειες τῶν θορυβωδῶν, βρωμερῶν, ἐνοχλητικῶν, κλαψιάρηδων, καὶ ἀκατάστατων σκύλων. Ἡ γάτα ἔχει μιὰ γοητεία καὶ μιὰ διάθεση καὶ μιὰ κλασικὴ αὐτοσυγκράτηση τῶν ὁποίων οἱ σκύλοι στεροῦνται ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἡ ἔλξη ποὺ ἀσκεῖ στὴ φαντασία εἶναι τεράστια -ὅλα αὐτὰ ἐντελῶς ἀνεξάρτητα ἀπὸ θέματα συμπάθειας, ἀφοσίωσης, ἐξάρτησης, ἀποστασιοποίησης, ἀνωτερότητας ἢ κατωτερότητας. Πραγματικά, κανένας λογικὸς ἐραστὴς τῶν γατῶν δὲν χρειάζεται νὰ καταφύγει στοὺς προδοτικούς, στερεότυπους ὅρους τῆς ψυχολογίας. Τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ συγκροτήσει ἕνα πρότυπο καθαρῆς ὀμορφιᾶς χωρὶς παράπλευρα ἐννοιακὰ φορτία -καὶ ἡ γάτα ἔρχεται ἀμέσως νὰ βρεῖ ἐκεῖ τὴν θέση της! Ἀγαπᾶμε τὰ γατάκια, ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ τὶς μικρὲς φαβορίτες τους, καὶ δὲν δίνουμε δεκάρα ἂν εἶναι ἀνώτερα ἢ κατώτερα! Εἶναι δαιμονικὰ χαριτωμένα καὶ εἶναι τὸ μόνο ποὺ ξέρουμε καὶ τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται νὰ ξέρουμε!...

(Χ.Φ. Λάβκραφτ, ἐπιστολὴ στὸν Τζέημς Φ. Μόρτον, Δεκ. 1926, Κυριακή)

(Ἡ φωτογραφία καὶ τὰ κείμενα τοῦ Χ.Φ.Λ. ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ βιβλίον: Χ.Φ. Λάβκραφτ, «Ἐπιστολές», ἐκδ. Αἴολος, Ἀθήνα 1997.)

Ἡ δύναμις τῆς Φύσεως

2011-08-24T22:00:00.001+02:00

Τὸ δένδρον αὐτό (Εἴσοδος Ζαππείου ἀπὸ Ἡρώδου Ἀττικοῦ, 1-8-2010), ἀπὸ τότε ποὺ ἤμουν μικρὸς καὶ πηγαίναμε βόλτα μὲ τοὺς γονεῖς μου στὸ Ζάππειον, μοῦ εἶχε κάμει βαθειὰ ἐντύπωσι.

Προσέξτε πῶς καταπίνει καὶ χωνεύει τὰ σιδερένια κάγκελα. Πῶς καταπίνει καὶ χωνεύει τὸ πεζοδρόμιο.
Μιὰ πελώρια, ζωντανή, σφίζουσα ἀπὸ τοὺς χυμοὺς τῆς φύσης μάζα, ἐπεκτείνεται, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά, καταπίνοντας καὶ χωνεύοντας καὶ σιδερένια κάγκελα καὶ πλάκες καὶ τὰ πάντα. Παντοδύναμη Φύσις.

Φιλομαθεῖς κύνες

2011-08-24T21:44:00.000+02:00

Βιβλιόφιλος κύων

Βιβλιοπωλεῖον «Πολιτεία», 26-2-2011. Παρ᾿ ὅτι λίγο ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του, στὴν γωνία τοῦ ραφιοῦ, στέκεται ὁ τόμος τοῦ Gilles Deleuze, «Ὁ μπερξονισμός», ὁ σκυλάκος ἀδιαφορεῖ καὶ ἀπολαμβάνει τὸν ὕπνο του μακαρίως! Ζωντανὸ μάθημα φιλοσοφίας!

Σὰν ἤμουν νέος κι ἐπήγαινα σ᾿ ἕνα σοφὸ ποὺ βρῆκα
Κι ἄκουα τὰ λόγια τὰ σοφά, λόγια ποὺ στάζουν γλύκα,
Γι᾿ «Αὐτό» κι «Ἐκεῖνο» μοῦ ᾿λεγε. Μὰ ἐγὼ ἔκανα τὴ σκέψη,
Πὼς ἀπ᾿ τὴ θύρα πού ᾿χα μπεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια ἐβγῆκα.

(Ὁμὰρ Καγιάμ, «Ρουμπαγιάτ»)

* * *

Ἀρχαιόφιλος κύων

Τὸ Σάββατο 14-5-2011, ἡ ἀρχαιολόγος τῆς Α' Ε.Π.Κ.Α., κυρία Ὄλγα Δακουρᾶ-Βογιατζόγλου, ἔκανε ἀφιλοκερδῶς μιὰ θαυμάσια ξενάγησι στὰ μέλη τῆς Ἑνώσεως Φίλων Ἀκροπόλεως, μὲ θέμα: Λόφοι Νυμφῶν, Πνύκας καὶ Μουσῶν: Κέντρα τῶν ξωτικῶν. Ὁ δὲ ἀρχαιόφιλος, ὡς φαίνεται, κύων τῆς φωτογραφίας μᾶς ἀκολουθοῦσε καθ᾿ ὅλην σχεδὸν τὴν διάρκειαν τῆς ξεναγήσεως!

Στὴν φωτογραφία, ἀρχαῖο οἴκημα λαξευμένο στὸν βράχο, στοὺς πρόποδες τῆς Ἀκροπόλεως. Στὸ ἐσωτερικὸ του σώζεται ἕνα πολὺ παραστατικό, ἂν καὶ σὲ ὄχι καλὴ κατάστασι, ἀνάγλυφο Πανὸς καὶ νύμφης.

(Περισσότερα γιὰ τὴν πολὺ ἐνδιαφέρουσα αὐτὴ ξενάγησι βλέπε στὸ σχετικὸν ἄρθρον μου.)

Ζούγκλα ἡ Ἀθήνα

2011-08-24T21:28:00.000+02:00

Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα γκράφιτι τῶν Ἀθηνῶν (Σολωμοῦ καὶ Σουλτάνη, πλησίον τοῦ Ε. Μ. Πολυτεχνείου, 21-5-2011) ποὺ δὲν εἶναι βανδαλισμός.

Ὁ λόφος τοῦ Ἀρδηττοῦ καὶ οἱ γάτες τῆς ὁδοῦ Ἄγρας

2010-12-22T22:34:00.007+01:00

Ἀριστερὰ ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ Καλλιμάρμαρου, ἀρχίζει ἀπὸ τὰ σκαλιὰ αὐτὰ ἡ ὁδὸς Ἄγρας (φωτ. 2010-12-21):

Τὰ σκαλιὰ ἀριστερά, μὲ τὴν κολώνα μὲ τοὺς γλόμπους στὴν ἀρχή τους, μοῦ θυμίζουν λίγο τὴν κλασσικὴ εἰκόνα ἀπὸ τὸν «Ἐξορκιστὴ» τοῦ Γουίλιαμ Φρίντκιν. Ἀλλὰ τὰ παλιὰ σκαλιὰ δεξιά, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται πλέον μόνον ἀπὸ μαῦρες γάτες, εἶναι ἀκόμη πιὸ μυστήρια καὶ συναρπαστικά.

Ὁδὸς Ἄγρας 21, ἐπάνω ἀπὸ τὸ Καλλιμάρμαρο (φωτ. 2010-12-21):

Τὸ σπίτι φαίνεται ἐγκαταλελειμένο. Κι ὅμως, ἔκδηλη εἶναι στὸν χῶρο μιὰ δυνατὴ παρουσία. Ἐκατέρωθεν τῆς ταλαιπωρημένης, ἁλυσοδεμένης μεταλλικῆς θύρας, πίσω ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὀργιώδη ἀναρριχητικὰ φυτὰ ἐξαπλώνονται καὶ συμπλέκονται πρὸς κάθε κατεύθυνσι, κυρίες τῆς οἰκίας, δύο γάτες, στέκουν ὡς μυστήριες φρουροὶ καὶ ἱέρειες ναοῦ τῆς Αἰγυπτίας Μπαστέτ, κοιτάζοντας ἀφ᾿ ὑψηλοῦ καὶ μὲ ἀνεξιχνίαστο βλέμμα τοὺς περαστικούς. Ἡ ἐπιγραφὴ στὴν θύρα ἐξαλείφει καὶ τὴν τελευταία ἀμφιβολία γιὰ τὴν κυριότητα τῆς οἰκίας:

I will not reign
To serve I disdain
The cat I remain

Ἔψαξα στὸ Διαδίκτυο γιὰ νὰ δῶ μήπως οἱ στίχοι αὐτοὶ προέρχονται ἀπὸ κάποιο γνωστὸ ἔργο. Δὲν εὑρῆκα τίποτε γιὰ τὴν προέλευσι τῶν στίχων, εὑρῆκα ὅμως λίγες πληροφορίες καὶ γιὰ τὸ σπίτι μὲ τὶς γάτες καὶ γιὰ τὸ παρακείμενο (Ἄγρας 22), ἐπάνω σὲ ἕναν λοφίσκο, ἀκόμη πιὸ μυστηριῶδες, ὡς φαίνεται, καὶ κατά τινες στοιχειωμένο. (Κάτι ποὺ μᾶλλον ἰσχύει καὶ γιὰ ὁλόκληρον τὸν λόφον τοῦ Ἀρδηττοῦ καὶ τὴν γύρω περιοχή.)

Τὸ στοιχειωμένο σπίτι τῆς ὁδοῦ Ἄγρας 22 (φωτ. 2010-12-22):

Μεταφέρω ἀπὸ τὸ phorum.gr καὶ τὸ metafysiko.gr:

«Θα ήθελα πληροφορίες σχετικά με το σπίτι της οδού Άγρας αριθμός 22 στο Καλλιμάρμαρο, το οποίο θεωρείται στοιχειωμένο. Κυρίως για την ιστορία του σπιτιού και για συγκεκριμένα φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί σε αυτό-αν έχουν παρατηρηθεί. Κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη.»

«Για το σπίτι δεν ξέρω σχεδόν τίποτα. Απλά έχω δει την διεύθυνση αυτή σε έναν κατάλογο με υποτιθέμενα στοιχειωμένα σπίτια. Βρίσκεται πίσω από το Καλλιμάρμαρο. Δεν φτάνεις εύκολα εκεί, καθ' ότι η οδός Άγρας διακόπτεται απότομα και συνεχίζει από ένα άσχετο σημείο. Στα δεξιά όπως ανεβαίνουμε υπάρχει ένας μικρός λόφος, πάνω στον οποίο είναι το σπίτι. Αυτή τη στιγμή είναι κατά το ήμισυ ανακαινισμένο, αλλά ακόμα εγκαταλελειμένο. Την παράσταση μπορεί να κλέψει το σπίτι με τον αριθμό 21, που βρίσκεται απέναντι. Είναι ένα φτωχικό χαμόσπιτο που όμως έχει μια μεταλλική πλακέτα στην εξώπορτα, σαν αυτή που έχουν οι γιατροί και οι δικηγόροι στα γραφεία τους. Στην πλακέτα αυτή είναι γραμμένο ένα ποίημα σε τρεις στίχους και στην αγγλική γλώσσα. "Ι shall not reign, To serve I disdain, The cat I remain". Οι γείτονες μου είπαν ότι ανήκει σε μια γυναίκα η οποία έχει μετατρέψει το σπίτι της σε γατοτροφείο. Έχει μαζέψει όλες τις αδέσποτες γάτες τις περιοχής και τις φιλοξενεί μόνιμα στα δωμάτια του σπιτιού της. Αυτά προς το παρόν. Αν μάθω κάτι άλλο θα σας το παραθέσω.»

«Φίλε μου δυστυχώς δεν γνωρίζω. Το μόνο που είχα διαβάσει στο βιβλίο του Γ. Μπαλάνου "Εισβολείς" παλαιότερα (τόχω ακόμη), είναι ότι η περιοχή πίσω από το Καλλιμάρμαρο είναι "περίεργη" και συμβαίνουν διάφορα φαινόμενα. Δεν έχω ιδίαν πείραν.»

«Αυτό το σπίτι όντως έχω ακούσει ότι είναι στοιχειωμένο. Και νομίζω ανήκε σε κάποιον γνωστό! Το πιο κουφό που έχω ακούσει για αυτό το σπίτι είναι ότι δίπλα του μερικές φορές το χρόνο εμφανίζεται από το πουθενά ένας δρόμος!»

«Ειχα ακουσει την εξιστορηση καποιου ερευνητη, ο οποιος ειχε παει εκει (Άγρας 22) με καποιο συνεργειο εξοπλισμενο με τα καταλληλα ειδικα οργανα. Συμφωνα λοιπον με την διηγηση του, οταν περνουσαν την πορτα του κηπου, τιποτε απο τα οργανα που ειχαν μαζι τους δεν λειτουργουσε. Οταν αντιθετα εκαναν ενα βημα πισω, εξω δηλ. απο την πορτα, τα παντα λειτουργουσαν και παλι.»

«Θα ηθελα επισης να προσθεσω το εξης. Στο συγκεκριμενο σπιτι (22) και συμφωνα με την μαρτυρια του ερευνητη, συνεβη το εξης παραδοξο. Καποια μερα, ενας φιλος του του ζητησε να επισκεφθει επισης το συγκεκριμενο σπιτι και του ζητησε την ακριβη διευθυνση. Ο ερευνητης του την εδωσε, του μιλησε μαλιστα και για την επιγραφη στην πορτα. Μονο που οταν ο φιλος του εφτασε εξω απο αυτο το σπιτι, ουτε επιγραφη υπηρχε,το σπιτι εδειχνε να εχει κατοικους κλπ. Εφυγε, για να επιστρεψει λιγη ωρα μετα μαζι με τον ερευνητη που σας ανεφερα. Και τοτε, ολα τα βρηκαν οπως του τα ειχε περιγραψει εξ αρχης ο φιλος του. Λες και την ωρα που το επισκεφθηκε εκεινος την πρωτη φορα να ειχε ανοιξει μια χρονοπυλη. Συμφωνα με τις μαρτυριες του πρωτου ερευνητη, οταν καποιος εμπαινε στην χορταριασμενη αυλη του σπιτιου αυτου, ενοιωθε ανασες σκυλιων να ερχονται κοντα στα ποδια του και ομως δεν υπηρχε τιποτε εκει.»

Τὸ παρδαλὸ γατάκι

2010-08-28T13:44:00.008+02:00

Νεογέννητα γατάκια στὸν κῆπο μου (15-8-2010).

Τὸ παρδαλὸ γατάκι

Χρῆστος Μαλεβίτσης
(«Ἡ Καθημερινή», 22-6-1991· ἀναδημοσίευσις: «Δοκίμια ἰδεῶν», ἐκδ. Δωδώνη, 1993, σελ. 242-245)

Ἡ ἐπίμονη ἐπανάληψη τῆς καθημερινότητας μουδιάζει τὴ συνείδηση. Τὴν περικαλύπτει μὲ κρούστα ἀδιαφορίας καὶ ἀχρηστεύει τὶς πλέον οὐσιώδεις λειτουργίες της: τὸ ξάφνιασμα, τὸν θαυμασμό, τὴν φρίκη. Ἀκόμη καὶ συνταρακτικὰ περιστατικὰ δὲν εἶναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ θραύσουν αὐτὴν τὴν κρούστα. Εἶναι ὅμως φορὲς ποὺ κάποιο ἀσήμαντο συμβὰν ἐπιφέρει ρωγμὴ στὴν κρούστα. Καὶ ἀποκαλύπτεται ὁ μαγικὸς κόσμος τοῦ οὐσιώδους. Μαζὶ μὲ τὸ ρίγος τῆς παρθενικῆς ἐνοράσεως τοῦ κόσμου. Καὶ συνειδητοποιοῦμε πὼς ζοῦμε σὲ δάσος γοητευτικὸ καὶ ἐπίφοβο. Εἶναι σὰν τὸ «πανέρμο δάσος», ἐντὸς τοῦ ὁποίου αἰφνίδια βρέθηκε ὁ Σολωμός, «μὲ λογισμὸ καὶ μ᾿ ὄνειρο».

Τὸ παρδαλὸ γατάκι ἦρθε στὴ ζωὴ πρὶν λίγες μέρες. Εἶναι τόσο ἐλάχιστο ποὺ τὸ κρατῶ σὰν πούπουλο στὴ χούφτα μου. Ἀρκεῖ ὅμως νὰ σὲ κοιτάξει μὲ τὰ θαυμαστικὰ μάτια του τὰ ζαφειρένια γιὰ νὰ βαρύνει τὴ χούφτα σου μὲ χίλιους τόννους ἀπορίας. Θὰ ἔλεγα γοητείας, μπροστὰ στὴ λάμψη τῆς ὀμορφιᾶς του. Θὰ ἔλεγα φρίκης, μπροστὰ στὴ μοίρα τῆς τυχαιότητός του. Θά ἔλεγα σκανδάλου, μπροστὰ στὴν ἀνεννόητη φανέρωσή του στὸν κόσμο. Τί δοξάζει αὐτὸ τὸ ἀριστούργημα τοῦ Θεοῦ, πεταμένο στὴν τύχη του;

Ἡ ἁρμονία τῶν χρωμάτων του. Λευκό, καφετὶ καὶ γκρίζο, σκορπισμένα κατὰ κλίμακα μουσική. Ἡ ἁρμονία τῶν κινήσεών του, ἡ σαγηνευτική. Ἡ ἀέρινη ἀλαφράδα, ποὺ εἶναι ἴση μὲ τὴν ἀθωότητά του, τὴν ἀφοπλιστική. Γλυκιὰ φωνούλα, παρακαλεστική. Καὶ ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς, ἡ ἀπερίσταλτη. Νὰ τὰ δεῖ ὅλα, νὰ τὰ γευτεῖ ὅλα, νὰ παίξει μὲ ὅλα. Ἡ ζωή, λοιπόν, στὴν ἀρχέγονη καθαρότητά της εἶναι ἕνα αθῶο παιχνίδι. Αὐτὸ διδάσκει τὸ παρδαλὸ γατάκι, τὸ χαριτωμένο.

Κι ὡστόσο ὅλα τοῦτα δὲν συνιστοῦν χαλαρὴ σύνθεση εὐτυχισμένων συμπτώσεων. Ξεκινοῦν ἀπὸ ἕνα σκληρὸ κέντρο βουλητικῆς ἐμμονῆς στὴν ὕπαρξη. Τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται μόλις τὸ προκαλέσεις ἢ τὸ ἀμφισβητήσεις. Ἡ φωνούλα μετασχηματίζεται σὲ τσιριξιὰ ὅμοια μὲ σπαθί. Τὸ ἁπαλὸ, ἴδιο μὲ χνουδωτὴ φούντα πέλμα του, βγάζει γαμψὰ σουβλερὰ νύχια, μὲ τὰ ὁποῖα ἀπειλεῖ καὶ ὑπερασπίζεται δραστικῶς τὴν ὕπαρξή του. Τὸ εὔκαμπτο καὶ τρυφερὸ σωματάκι του μεταποιεῖται σὲ ἀτσαλένιο ἀμυντήριο ἔλασμα. Καὶ τὰ ζαφειρένια ματάκια του σκοτεινιάζουν ἀπὸ ὀργή. Μία πλήρης αὐτόνομη ὕπαρξη ἀποφασισμένη νὰ κρατηθεῖ στὸν ἐπάνω κόσμο, ἀντλώντας δύναμη ἀπὸ τὴ σκοτεινὴ ρίζα τῆς ζωῆς.

Ἂν ἐπρόκειτο γιὰ τὸ μόνο πλάσμα στὸν κόσμο, θὰ ἦταν τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων. Οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ θὰ στεκόντουσαν φύλακες προστατευτικοί. Μὲ ἐντολὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ αὐτὴ ἡ δαιμόνια ἐκβλάστηση τοῦ ὑλικοῦ κόσμου σὲ ἄγγελμα ἀπρόοπτης ζωῆς. Καθόσον, τὸ ὅτι ὑπάρχει ζωὴ στὸν κόσμο προκαλεῖ ἴλιγγο στὸ νοῦ καὶ δέος στὴν ψυχή.

Ὅμως δὲν εἶναι τὸ μόνο πλάσμα. Εἶναι ἕνα ἀνάμεσα στὰ ἄπειρα ποὺ ὁ τυφλὸς ἐρωτικὸς ὀργασμὸς τὰ ἐκσφενδονίζει στὴν ὕπαρξη καὶ τὰ ἐγκαταλείπει στὴν τύχη τους. Καὶ χάνουν κάθε ἀξία. Ἔτσι πρὸ ἡμερῶν πέταξε στὴν αὐλή μου τὸ παρδαλὸ γατάκι κάποιος ποὺ τοῦ περίσσευε καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸ πνίξει. Θὰ μποροῦσα καὶ ἐγὼ νὰ τὸ θάψω ζωντανὸ στὸν κῆπο μου. Κανένας δὲν θὰ μὲ θεωροῦσε ἔνοχο. Οὔτε ὁ Θεός. Διότι δὲν τὸ ἔχει προικίσει μὲ ψυχή. Πλάσματα, ποὺ γιὰ νὰ γίνουν χρειάστηκε δισεκατομμυρίων ἐτῶν προεργασία, τὰ ὁποῖα ἐσχεδίασε κάποια δυσσύλληπτη ὑπερφυὴς βούληση, μὲ ἄτεγκτη ἀναγκαιότητα, τελοῦν ἕρμαια τῆς πλέον δυσοίωνης τυχαιότητας.

Κρατῶ τὸ παρδαλὸ γατάκι στὴ χούφτα μου. Τὴ ζεσταίνει τρυφερά. Μὲ κοιτάει ἀπορητικὰ μὲ τὰ μεγάλα ζαφειρένια ματάκια του. Προφανῶς δὲν ξέρει πὼς μπορῶ νὰ σβύσω τὸ ἀναμμένο κερὶ τῆς ζωούλας του μὲ ἕνα φύσημά μου. Χωρὶς κανένας νὰ μοῦ ζητήσει τὸ λόγο. Ἐπειδὴ δὲν ἔχει ψυχή. Πράγματι. Ἂν ψυχὴ εἶναι ἡ αὐτοσυνειδησία, αὐτὸ δὲν ἔχει ψυχή. Ἔχει ὅμως ζωή, ὅπως καὶ ἐγώ. Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο ἔχουμε ἀκριβῶς τὴν ἴδια τύχη. Σάμπως καὶ ἐμένα δὲν μὲ κρατάει κάποιος στὴ χούφτα του; Καὶ σάμπως δὲν μπορεῖ νὰ μὲ συντρίψει τὴν κάθε στιγμή; Ἡ διαφορά μας ἔγκειται στὸ ὅτι καθὼς ἐγὼ ἔχω αὐτοσυνειδησία, τὸ γνωρίζω. Αὐτὸ δὲν τὸ γνωρίζει. Καὶ φοβᾶται μόνο τὴ στιγμὴ ποὺ ἐπέρχεται ὁ συντριμμός. Ἐνῶ ἐγὼ φοβοῦμαι ἀπὸ τώρα καὶ γιὰ τὸν συντριμμὸ τοῦ μέλλοντος. Δηλαδή, ἡ διαφορά μας ἔγκειται στὸ ὅτι ἐγὼ ἔχω περισσότερο φόβο.

Τέκνα τύχης χαλεπῆς. Νὰ εἶσαι τὸ πᾶν καὶ τὸ τίποτε. Νὰ εἶσαι προϊὸν τῆς ἀνάγκης καὶ ἄθυρμα τῶν περιστάσεων. Νὰ εἶσαι προορισμένος ἀπὸ τὴν τεχνουργία τοῦ Θεοῦ. Καὶ νὰ εἶσαι καταδικασμένος ἀπὸ τὴν πανουργία τοῦ κόσμου. Πρὸς τί αὐτὴ ἡ ἀσύλληπτη δολίευση τῶν νόμων τῆς φύσεως γιὰ νὰ φανερωθεῖ ἡ ζωή; Καὶ σὰν φανερωθεῖ περισσεύει, σπαράζεται, μισεῖται, δολοφονεῖται, θάβεται. Ὕστερα τὰ μνήματα χλοΐζουν. Σὰ νὰ μὴ συνέβη τίποτε.

Κρατῶ στὴ χούφτα μου τὸ ὄμορφο γατάκι. Μὲ ὁλάνοιχτα τὰ ματάκια του μὲ κοιτάζει ἐπιτακτικά. Αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ βλέμμα τοῦ ζώου. Εἶναι τῆς ἀβύσσου.

Νεογέννητα γατάκια στὸν κῆπο μου (15-8-2010).

Περὶ ψυχῆς

Χρῆστος Μαλεβίτσης
(«Ἡ Καθημερινή», 6-7-1991· ἀναδημοσίευσις: «Δοκίμια ἰδεῶν», ἐκδ. Δωδώνη, 1993, σελ. 245-247)

Εἶναι πολλοὶ ποὺ ἐνοχλοῦνται, ὅταν ἀκοῦν πὼς τὰ ζῶα δὲν ἔχουν ψυχή. Ὅπως ἕνας συγγραφέας ἄφησε νὰ φανεῖ σὲ ἐπιστολή του στὴν «Καθημερινὴ» τῆς 29.6.91. Διότι στὸ κείμενό μου «Τὸ παρδαλὸ γατάκι» ἀναφέρω πὼς τὸ ζῶο δὲν ἔχει ψυχή. Ὅμως ἐκεῖ ἔθεσα ἕναν ὅρο. Ἔγραψα: «Ἂν ψυχὴ εἶναι ἡ αὐτοσυνειδησία, αὐτὸ δὲν ἔχει ψυχή». Ποιός θὰ ἰσχυρισθεῖ πὼς τὸ ζῶο ἔχει αὐτοσυνειδησία; Δηλαδή, ὅτι γνωρίζει πὼς γνωρίζει; Καὶ ἂν κάποιος εὐγενὴς φιλόζωος ἀναγνωρίσει αὐτοσυνειδησία στὸ ἄλογο, στὸ σκυλὶ καὶ στὸ γατάκι, μέχρι ποῦ θὰ κατέβει τὴ ζωϊκὴ κλίμακα; Ἴσαμε στό μικρόβιο τοῦ τύφου ἢ τὸν ἰὸ τοῦ ἔητζ; Καὶ αὐτὸς θὰ θέσει κάπου ἕνα φραγμό. Ἐκτὸς ἐὰν δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀνατρεπτικὴ σημασία τῆς αὐτοσυνειδησίας.

Καθόσον περὶ αὐτοῦ πρόκειται. Δὲν κερδίζουμε τίποτε τὸ νέο ἂν μείνουμε στὴν ἀντίληψη, πὼς ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ ἀπόληξη τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν. Ὅμως κερδίζουμε τὸν κόσμο τοῦ πνεύματος ἂν ἀντιληφθοῦμε τὸ ρῆγμα τὸ ἀγεφύρωτο ποὺ ἡ «συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ μας» θέτει ἀνάμεσα στὸ ζῶο καὶ στὸν ἄνθρωπο. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ σημασία τοῦ δελφικοῦ παραγγέλματος «γνώθι σαυτόν». Δὲν πρόκειται γιὰ τὴν ἐπιστημονικὴ γνωριμία τοῦ ἑαυτοῦ μας. Αὐτὴ θὰ ἦταν ἀδιάφορη γιὰ τὸ Μαντεῖο. Ἀλλὰ πρόκειται γιὰ τὴν θαυμασιώδη εἴδηση τοῦ ὑπάρχειν στὸν κόσμο ὡς αὐτοσυνείδηση. Εἶναι κάτι ποὺ δὲν διδάσκεται, ἀλλὰ τελεῖ δωρημένο σὲ ἐκεῖνο τὸ βιολογικὸ ὄν, ποὺ ἐξαιτίας τούτης τῆς δωρεᾶς μεταποιήθηκε ἀπὸ ζῶο σὲ ἄνθρωπο. Καὶ κατέστησε τὴν παρουσία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ σχετικὴ σὲ ἀπόλυτη.

Εἴπαμε πὼς δὲν διδάσκεται. Δηλαδὴ δὲν ἔρχεται ἀπὸ ἔξω. Κεῖται ἐντός μας. Καὶ ὁ δάσκαλος ποὰ θὰ ἐπιχειρήσει νὰ τὸ φέρει στὴν ἐπιφάνεια θὰ ἀσκήσει τὴ μαιευτική. Ὅπως ὁ Σωκράτης, ὁ ἀγαπημένος τοῦ Μαντείου. Ἐπειδὴ ἡ αὐτογνωσία εἶναι δυνατότητα καὶ ὄχι ἐκ προοιμίου πραγματικότητα. Βέβαια οἱ ἐκφράσεις «συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ μας» καὶ «αὐτογνωσία» εἶναι ψιλὰ ὀνόματα γιὰ ἕνα δεδομένο δαψιλὲς σὲ σημαντικότητα. Τὸ ὁποῖο εἶναι μία Παρουσία ποὺ δὲν προκύπτει ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Εἶναι ἡ πλατωνικὴ «ψυχή»· πλέον ἀποκαθαρμένη εἶναι ἡ εὐαγγελικὴ «ψυχή». Στὴ νεώτερη φιλοσοφικὴ σύλληψη εἶναι τὸ «πρόσωπο» καὶ ἰδίως ἡ Existenz, δηλαδὴ «ὑπόσταση» ἢ «ὕπαρξη», πάντοτε ὡς ἐκδοχὲς τῆς ψυχῆς. Στὴν ἀνατολικὴ σκέψη εἶναι τὸ «ἄτμαν» ἢ «ὁ πρῶτος ἑαυτός μας» (self). Ἐπείγουσα ὅμως ἀνάγκη ἀξιώνει νὰ ὑπερβοῦμε τὰ ὀνόματα καὶ νὰ νοήσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ βιώσουμε τὴν ἔκτακτη σημαντικότητα αὐτοῦ τοῦ ἀπερινοήτου δεδομένου ποὺ εἶναι ἡ αὐτογνωσία, ποὺ συνιστᾶ τὸ «εἶναι» τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ποὺ τοῦ λοιποῦ θὰ ἀποκαλοῦμε ψυχή.

Ὁ γνωρισμὸς τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι δυνατότητα. Ἄρα καθίσταται πραγματικότητα κατὰ ἀναβαθμοὺς γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα καθόλου. Πρόκειται γιὰ διαδικασία ἐπαμειβόμενων ξυπνημῶν. Εἶναι τὸ ταξίδι τῆς ψυχῆς. Τὸ ταξίδι τοῦ Γιλγαμὲς πρὸς τὴν ἀθανασία. Τὸ ταξίδι τοῦ Ὀδυσσέα πρὸς τὴν οἰκεία πατρίδα. Τοῦ Οἰδίποδα πρὸς τὴν ἁγιοποίησή του στὸν Κολωνό. Τοῦτος ὁ τελευταῖος ξύπνησε τὸ πρῶτον στήν Κόρινθο. Ἀλλὰ ἔμαθε πὼς δὲν ἦταν αὐτὸς ποὺ ἐνόμιζε. Ἐπισκέφθηκε τὸ Μαντεῖο γιὰ νὰ μάθει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἡ Σφίγγα τοῦ εἶπε τὶ εἶναι ὡς ἄνθρωπος. Στὴ Θῆβα ἀπεδείχθη ἐγκληματίας. Τὸ τὶ πραγματικὰ ἦταν ἡ ψυχή του τὸ ἔμαθε στὸν Κολωνό. Μέσα ἀπὸ τὴ διαδικασία τοῦ πάθους.

Ἡ φιλοσοφία ἑπόμενο ἦταν νὰ προτιμήσει τὴ διαδικασία τοῦ «μάθους». Ὁ Πλάτων ἀκολουθώντας τὴ διασκεπτική ὁδό, τὴν διανοιγμένη ὅμως ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ὀρφική ἐμπειρία, ἐννόησε τὴν ἔκτακτη σημαντικότητα τῆς ψυχῆς, γι᾿ αὐτὸ τὴν ἐξήρεσε ἀπὸ τὴ θνητότητα τῶν πραγμάτων καὶ τὴν ἀνακήρυξε ἀθάνατη. «Ἀθάνατος» λέγει «ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ἀπόλυται». Ἡ τραγικὴ ὅμως ἐμπειρία μᾶς διδάσκει πὼς ἡ ψυχὴ μπορεῖ καὶ νὰ χαθεῖ. Ὁ Πλάτων δὲν ὑπερέβη τὸν κοσμικὸ κύκλο. Γι᾿ αὐτὸ ἡ ἀθανασία του εἶναι δεδομένη, σὰν πέτρα. Δὲν εἶναι δεδομένη στὴν Καινὴ Διαθήκη, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ τὴν τραγικὴ ὁδό. Γι᾿ αὐτὸ ἡ λέξη ἀθανασία δὲν ὑπάρχει στοὺς Εὐαγγελιστές. Ὑπάρχει ἡ «ζωὴ ἡ αἰώνιος», ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἐκ προοιμίου δεδομένη. Ἐδῶ ἡ φανέρωση τῆς αὐτογνωσίας εἶναι συντελειακή. Ἡ κόλαση καὶ ὁ παράδεισος, τὸ θεῖο καὶ τὸ δαιμονικό, ἡ σωτηρία καὶ ἡ ἀπώλεια συνιστοῦν τὸ «εἶναι» τῆς ψυχῆς, ποὺ τελεσιουργεῖται ἐκτὸς τῆς ἀσφαλείας τοῦ κοσμικοῦ κλοιοῦ. Γι᾿ αὐτὸ ἐξαιτεῖται ἡ σωστικὴ παρέμβαση τοῦ θείου προσώπου. Ἀλλιῶς ἡ ἀπώλεια εἶναι ἐπικείμενη. Ἔτσι ἡ ψυχὴ φτάνει στὸ ἀκροτελεύτιο σημεῖο τῆς αὐτοσυνειδησίας της. Ποὺ εἶναι τραγικό.

Ἡ ἀναγνώριση ψυχῆς στὰ ζῶα ἴσως ὑποκρύπτει ἐπιθυμία ἐπιστροφῆς στὸν ἄρρηκτο παράδεισο τῆς ἀσυνειδησίας. Τότε ἀποφεύγεται καὶ ἡ ἔσχατη πνευματικὴ εὐθύνη τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ἀνασταίνεται ὡς πρόσωπο. Εἶναι ἡ χαρωπὴ ὁδός. Ἐνῶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν. Ὄχι τοῦ ζώου.

Μικρὰ γατάκια στὸν κῆπο μου (22-8-2010).

Τὰ κείμενα ἀπὸ τό: Χρῆστος Μαλεβίτσης, «Δοκίμια ἰδεῶν: Ἑκατὸ μικρὰ δοκίμια γιὰ τὸ πνεῦμα τῶν καιρῶν μας», ἐκδ. Δωδώνη, Ἀθήνα - Γιάννινα 1993, ISBN 960-248-633-3.

Χρῆστος Μαλεβίτσης: Σπουδαῖος διανοητὴς μὲ βαθειὰ σκέψι γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν Ἱστορία, τὴν φύσι καὶ τὴν κοινωνία, τὴν μεταφυσικὴ καὶ τὴν θρησκεία, τὴν τέχνη, λογοτεχνία καὶ μουσική, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν παράδοσι. Τὰ δοκίμιά του μοῦ εἶχαν προξενήσει βαθειὰ ἐντύπωσι ὅταν τὰ διάβαζα ἔφηβος στὴν «Καθημερινὴ» τῆς Ἑλένης Βλάχου. Εἴκοσι χρόνια μετά, τὰ ἐξετίμησα ἀκόμη περισσότερο.

Ἄλλα κείμενα τοῦ Χρήστου Μαλεβίτση:
+ Ὁ Χρῆστος Μαλεβίτσης γιὰ τὰ πνεύματα καὶ τὸ Πνεῦμα
+ Ἡ μονοτονικὴ πνευματικὴ παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ
+ Ἡ ἑλληνικὴ μοναξιά
+ Περὶ τῆς Ἀθανασίας τῆς Ψυχῆς

Ζυράννα Ζατέλη .

2010-04-19T08:09:00.005+02:00

Είδα εχθές - στην τηλεόραση - μία συνέντευξη της Ζατέλη . Είναι σα νά ΄χη βουτήξει το κεφάλι της σ'ένα κουβά με βραστή κόκκινη μπογιά - όπως βάφουνε τα μάλλινα . Μου αρέσει η εικόνα της . Αυτό το κόκκινο στα μαλλιά, στα χείλη - κόκκινο του ξεραμένου αίματος - στα νύχια , ξέρω τι είναι . Είναι το κλειδί του σπιτιού της . Το σπίτι που γράφει - όχι το άλλο που τρώει και κοιμάται .

( Κανονικά - η ανάγνωση θα 'πρεπε να βάφη κόκκινο τον αναγνώστη . Να έχη τα συμπτώματα της βαριάς αλεργίας ).

Τ'αφήνω αυτό να πώ κάτι άλλο .
Η Ζατέλη - στην συνέντευξή για την οποία μιλάω - είπε ένα σωρό αηδίες - κοινότοπα πράγματα - ξεπερασμένα ψεύδη . Οτι τάχα οι ήρωες των βιβλίων τους έχουνε την δική τους ζωή, ότι αυτοί οδηγούνε το βιβλίο εκεί που αυτοί θέλουνε - και τα γνωστά παρόμοια . Τα 'χουμε ακούσει χιλιάδες φορές - συμβολισμοί και τελετές που δεν έχουνε πιά καμία δύναμη . Αέρας κοπανιστός .

Υπάρχει και κάτι τρομακτικό στην υπόθεση .
Η Ζατέλη έχει κατασκευάσει έναν κόσμο συνεχή και συνεκτικό - έναν κόσμο που αναγνωρίζει την δημιουργό του . M' αυτό θέλω να πω : - η Ζυράννα Ζατέλη γράφει καλά - γράφει ξεχωριστά .

Ενας μεγάλος συγγραφέας.
Και λοιπόν ; ! Να γράφης : σιγά το ταλέντο .

Προσοχή ....

2010-04-19T01:59:00.002+02:00

Μυστήρια πράγματα

2010-04-18T19:47:00.008+02:00

Ψάχνοντας κάτι, ἀνεκάλυψα σὲ ἕνα κουτὶ κάτι παλαιούς, περίεργους δίσκους ποὺ τοὺς ἔλεγαν CD-R. (Μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ἔκπληξι, σὲ κάτι ἄλλα κουτιὰ στὴν ντουλάπα μου, εὑρῆκα κάτι περίεργα πράγματα ποὺ τὰ ἔλεγαν δισκέτες.) Εὑρῆκα, λοιπόν, μερικὰ ἀπὸ τὰ πρῶτα CD-R ποὺ εἶχα «κάψει», ἀπὸ τὸ 1998, περιέργως διαβάζονταν (περιέργως, ἐπίσης, στὸν ὑπολογιστή μου λειτουργοῦσε ἕνα πρᾶγμα ποὺ λέγεται CD/DVD reader/writer), καὶ μέσα στὰ δισκάκια ὑπῆρχαν κάτι τρομερὰ μυστήρια πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶχα μεταφέρει ἐκεῖ ἀπὸ τὶς δισκέτες ποὺ σᾶς ἔλεγα.

Παναγιὰ Παρθένα!

Μέγας εἶσαι Κύριε!

Μά τοὺς θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου!

Η άγρια πανίδα του Φιλοπάππου

2009-08-30T01:05:00.017+02:00

Η χθεσινή [11 Σεπτεμβρίου 2005· τὸ παρὸν ἐγράφη πρὸ 4 ἐτῶν] εξερεύνηση στον λόφο του Φιλοπάππου απέδωσε πολλές ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις.

Κατ' αρχάς, ένας ήλιος, αρκετά γνωστός, από τα δρομάκια του Πικιώνη:

Εκείνο όμως που μέ εντυπωσίασε, και δεν ήξερα, ήταν η πανίδα. Στις ανεξερεύνητες, λοιπόν, περιοχές του λόφου του Φιλοπάππου, κυκλοφορούν άγρια ζώα! Είδα εχθές, ούτε λίγο ούτε πολύ, πέντε (5) χελώνες!

Χελώνα 1:

Χελώνες 2-3: Εδώ έγινε χελωνοπόλεμος. Η επιθετική χελώνα έδινε κουτουλιές στην πιο αδύναμη, η οποία κρυβόταν μέσα στο καύκαλό της για να αποφύγει τα χτυπήματα. Μόλις έστριβε λίγο, προσπαθώντας να διαφύγει, έτρεχε και η άλλη, μη αφήνοντάς την να ξεφύγει, παραμονεύοντας στο μπροστινό άνοιγμα του καυκάλου της αμυνόμενης χελώνας και περιμένοντας να βγάλει η αμυνόμενη το κεφάλι της για να τήν κουτουλήσει. (Στην τελευταία φωτογραφία, ο λαιμός τεντώνεται και το κεφάλι ρίχνει κουτουλιά.) Γενικώς, μία μονομαχία χελωνών έχει ολόκληρη στρατηγική και μπορεί να κρατήσει όλη την ημέρα. Μη διατεθειμένος όμως εγώ να περιμένω, και θέλοντας να γλυτώσω την ταλαίπωρη χελωνίτσα που έτρωγε τις κουτουλιές, πήρα την οξύθυμη και την μετέφερα παραπέρα, δίνοντας τέλος στην μονομαχία.

Η στιγμή της επίθεσης. Η χελώνα δεξιά χτυπά την άλλη τεντώνοντας ξαφνικά και με δύναμη το κεφάλι της:

Στην συνέχεια, ακόμη δύο χελώνες! Χελώνες 4 και 5:

Η περιήγηση κάπου εκεί πήρε τέλος. Τελικώς, έφθασα σε ένα κρυφό, μυστηριώδες εκκλησάκι. Το εκκλησάκι αυτό βρίσκεται πίσω από τον «Διόνυσο», σε μέρος που δύσκολα φαίνεται.

Πίσω, λοιπόν, από πάρκινγκ, μαγειρεία, εστιατόρια, και λοιπούς τερατώδεις βωμούς και θυσιαστήρια του αδηφάγου καταναλωτισμού, βρίσκεται κρυμμένο, τα τελευταία 89 χρόνια συμφωνα με την πλάκα, ένα μικρό εκκλησάκι - ένας μυστικός τόπος δύναμης, αφανής για τα μάτια του αδηφάγου πλήθους.

Η αφιερωματική πλάκα στο εκκλησάκι: «Εν τούτωι νίκα. Τωι σώσαντι το Έθνος Βασιλεί των Ελλήνων Κωνσταντίνωι ΙΒ' αφιερούται ο ναός ούτος υπό του οικοδομήσαντος Σπ. Κουρούση εν έτει 1916.»

Εδώ λοιπόν η εξερεύνηση τελείωσε, αλλά, εκτός από την άγρια πανίδα του Φιλοπάππου, έχω άλλα δύο άγρια ζώα να παρουσιάσω.

Το πρώτο βρίσκεται σε τοίχο σπιτιού της Πλάκας:

Το δεύτερο είναι ένα άγριο (μα πολύ άγριο) σκαθάρι:

Το μεταποιημένο αυτό κλασσικό Φολκς-Βάγκεν (φωτ. 14-8-2005) βρίσκεται στην οδό Τσάμη Καρατάσου, στην Γαργαρέττα, εδώ και χρόνια, στην ίδια πάντοτε θέση. Δεν τό έχω δει ποτέ να κινείται, παρά το ζόρικο και αιμοβόρικο της όψης του. Αλλά πού ξέρει κανείς, μπορεί καμμιά φορά να θυμώσει, σαν την χελώνα υπ' αριθμ. 2.

Πρωτομαγιά: εαρινή φύση και εργατικές διεκδικήσεις

2009-05-01T14:10:00.004+02:00

(Περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», τ. 371, Μάιος 1999)

Μαία - Ηγερία - Φλώρα

Ο Μάιος ήταν ο τρίτος μήνας του Ρωμαϊκού Ημερολογίου, αντίστοιχος προς τον Θαργηλιώνα του Αττικού Ημερολογίου. Πήρε το όνομά του από τη Μαία (μητέρα του Ερμή) στην οποία προσφέρονταν θυσίες την πρώτη του μήνα. Παράλληλα, την ίδια μέρα, τιμούσαν και τη νύμφη Ηγερία με γιορτές που γίνονταν στη Ρώμη, σε άλσος που έφερε το όνομα της. Επίσης, από τις 28 Απριλίου ως τις 2 Μαΐου γιόρταζαν και τη Φλώρα, τη θεά της βλάστησης. Η Πρωτομαγιά είναι λοιπόν κατάλοιπο των εθίμων των προχριστιανικών χρόνων.

Η μεγάλη αυτή γιορτή -γιορτή της αγάπης αλλά και του πολέμου- είχε άμεση σχέση με τις κλιματολογικές συνθήκες της Ατλαντικής και Βόρειας Ευρώπης, όπου δεν υπάρχουν ενδιάμεσες εποχές. Από τον μακρύ, κρύο και γκρίζο χειμώνα, περνούσαν στους φωτεινούς μήνες και στον γλυκό ανοιξιάτικο καιρό.

Στην κελτική παράδοση, η Πρωτομαγιά (Μπελτάνε) σηματοδοτούσε μία από τις τρεις μεγάλες εποχές στις οποίες διαιρούσαν τον χρόνο. Ήταν αφιερωμένη στον Μπελένο, τον θεό του ηλιακού φωτός που ταυτιζόταν με τον Απόλλωνα. Ήταν όμως και μια γιορτή αφιερωμένη στη λατρεία της αναγέννησης της βλάστησης, και, κατά προέκταση, των νεκρών. Από τότε φαίνεται πως καθιέρωσαν και οι δρυΐδες το ανοιξιάτικο στεφάνι που κρεμούσαν σ' έναν πάσσαλο. Αυτές οι κελτικές παραδόσεις είχαν διαδοθεί και σε πολλές γερμανικές περιοχές. Η «ανταλλαγή» των παραδόσεων ανάμεσα σε Κέλτες και Γερμανούς ήταν ιδιαίτερα έντονη σε ορισμένες περιοχές, όπως η περιοχή των ποταμών Ροδανού και Ρήνου και η Βρετανία. Κατά βάση όμως οι απαρχές της βρίσκονται στον 13ο αιώνα και ξεκινούν από μια καλόγρια αγγλοσαξονικής καταγωγής, ηγουμένη του μοναστηριού της Αγίας Βαλπουργίας, στο Χαϊντενχάιμ, κοντά στο Άιχστατ. Το όνομα αυτής της αγίας δόθηκε στη νύχτα της 30ης Απριλίου προς την 1η Μαΐου που αργότερα, στη γερμανική παράδοση, θα γινόταν η νύχτα της λατρείας του Σατανά.

Αιτία ήταν το γεγονός ότι μέχρι τους προχριστιανικούς χρόνους, εκείνη η νύχτα ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς, που διάλεγαν αυτή τη γλυκιά εποχή για να επιστρέψουν ανανεωμένοι, γυρεύοντας ν' αντλήσουν πάλι ζωή από τις πηγές της ύπαρξης. Όμως ο κόσμος των ζωντανών τους απωθούσε στον δικό τους κόσμο. Σ' ένα θεατρικό κείμενο του 13ου αιώνα, γραμμένο από τον Αδάμ της Χάλης, περιγράφεται μια γιορτή όπου εμφανίζεται η μάγισσα Φάτα Μοργκάνα (Μοίρα) με την ακολουθία της σε μια ονειρική ατμόσφαιρα όπου ανακατεύονται αρχαίες κελτικές ιερές παραδόσεις και δαιμονικές χριστιανικές τελετές. Αρχηγός της βασίλισσας των μαγισσών ήταν ο Ελεκβίν, ο «αφέντης του πλήθους», δηλαδή ο αρχηγός της στρατιάς των νεκρών που κυκλοφορούσαν τη νύχτα στον κόσμο των ζωντανών. Τα «Δέντρα των Μαγισσών», όπου κρεμούσαν την άνοιξη γιρλάντες, τα θυμούνται ακόμη σε κάποιες ευρωπαϊκές περιοχές. Το ερωτικό στοιχείο βέβαια σ' αυτές τις γιορτές ήταν ιδιαίτερα έντονο και οι τροβαδούροι τραγουδούσαν έναν ύμνο αφιερωμένο στον ελεύθερο έρωτα.

Ο μήνας του πολέμου

Στις ρομαντικές εικόνες, ο Μάιος παρουσιάζεται σαν χωρικός, αλλά και μερικές φορές με τη μορφή κάποιου πολεμιστή. Έως τον 13ο αιώνα εθεωρείτο ο μήνας του πολέμου. Οι Ρωμαίοι είχαν αφιερώσει στον πόλεμο τον μήνα Μάρτιο (Mars=Άρης), αλλά στην ακμή του Μεσαίωνα ο πόλεμος άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο υπόθεση των ιπποτών. Για να μπορούν, λοιπόν, να τα βγάζουν πέρα χρειάζονταν πολλή φορβή. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα τον Μάρτιο, αλλά δυο μήνες αργότερα τα λιβάδια ήταν καταπράσινα και τα άλογα τρέφονταν καλά. Η μεσαιωνική ποίηση αντλούσε την έμπνευση της από τον γλυκό καιρό του Μαΐου και υμνούσε μαζί τον πόλεμο και την άνοιξη σαν στιγμές χαρούμενες και ολοζώντανες. Οι κονταρομαχίες -ένα θέαμα που δεν ήταν αποκλειστικά ανοιξιάτικο αλλά ήταν σίγουρα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό- αποτελούσαν ένα συνδυασμό βίας και αγάπης. Στη διάρκεια αυτών των αγώνων της σωματικής ρώμης και της ικανότητας, οι ερωτικές εκδηλώσεις ήταν εξαιρετικά προκλητικές. Είναι γεγονός πως η Εκκλησία δεν συμπαθούσε τις κονταρομαχίες: όχι τόσο για το αίμα που χυνόταν, όσο για το θέαμα της ερωτικής ματαιοδοξίας που πρόσφεραν.

Στη Φλωρεντία, μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα, η Πρωτομαγιά πήρε την τελική ερωτική και ιπποτική μορφή της. Ο κόσμος χόρευε στους δρόμους, μοίραζε λουλουδένιες γιρλάντες, γιόρταζε αρραβώνες και οι συντροφιές των νεαρών κρεμούσαν πάνω απ' τις πόρτες των αγαπημένων τους τον «Μάη», δηλαδή ένα κλαδί δέντρου ανθισμένο και στολισμένο. Ωστόσο, πίσω απ' αυτό το γιορταστικό κλίμα κρυβόταν ένας μεγάλος παραλογισμός. Αρκούσε μια απλή χειρονομία, που θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόκληση, για να ξεσπάσουν αιματηρές συμπλοκές μεταξύ των φατριών. Ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής, των Μεδίκων (1469-1492), προσπάθησε να κάνει πιο όμορφη και πιο χαρούμενη τη γιορτή της Πρωτο-αγιάς ώστε να δημιουργήσει, μαζί με άλλες εκδηλώσεις, μια ευνοϊκή εικόνα της εξουσίας του. Ένας μακρινός απόγονος του όμως, ο Κόζιμος Γ', στα μέσα του 17ου αιώνα απαγόρευσε αυτό το παλιό έθιμο σύμφωνα με το οποίο οι νεαροί τριγυρνούσαν και «υμνούσαν το Μάη».

Όμως και το λαϊκό αίσθημα περί ηθικής έβλεπε με μισό μάτι τη γιορτή του Μάη. Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί πολύ αυστηρά στις πόλεις ενώ στην ύπαιθρο συνεχίστηκε με τις γιορτές «Δέντρα του Μάη» (που ήταν πρόγονοι των «Δέντρων της Ελευθερίας» και με τα «κλαδιά» που προσφέρονταν στις κοπέλες. Έτσι η Πρωτομαγιά διατήρησε τον χαρακτήρα της σαν γιορτή της γονιμότητας και του προμηνύματος της αγάπης. Ποτέ όμως δεν έχασε εντελώς και τον πολεμικό χαρακτήρα της.

Εργατική Πρωτομαγιά

[... Την 1η Μαΐου 1867, περισσότεροι από 10.000 εργάτες διαδηλώνουν στο Σικάγο για το 8ωρο. Οι εργατικοί αγώνες συνεχίζονται. Την 1η Μαΐου 1886 γίνονται οι μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις, 500.000 εργάτες απεργούν σε όλες τις ΗΠΑ και πάνω από 80.000 στο Σικάγο, με δυναμικές διαδηλώσεις και αρκετά θύματα, που καθιέρωσαν την ημερομηνία ως εργατική γιορτή. ...]

Αφιερώματα:

Ἔρωτας, τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ

2009-02-14T18:04:00.001+01:00

Ὅλο καρδοῦλες, ἀρκουδάκια καὶ λουλουδάκια σήμερα. Πρέπει νὰ βάλουμε τὰ πράγματα στὴν θέσι τους. Ἀντιγράφω (Δημήτρης Χορόσκελης, «Για να τελειώνουμε με όλα!», ἐκδ. Δίον, Θεσσαλονίκη 1999).

ΑΡΣΕΝΙΚΟ - ΘΗΛΥΚΟ

Οι σχέσεις των δύο φύλων είναι ένα σημαντικότατο κεφάλαιο της ζωής του ανθρώπου, επειδή από αυτές εξαρτάται, σε μεγάλο ποσοστό, η ευτυχία του, κι επιπλέον επειδή πάνω τους στηρίζεται η οικογένεια, το βασικό κύτταρο της δομής του κοινωνικού ιστού, γι' αυτό αξίζει να τις εξετάσουμε.

Η αλήθεια πάντα ενοχλεί και συχνά κοστίζει ακριβά: ο μύθος αναφέρει ότι όταν η θεά Ήρα ρώτησε τον μάντη Τειρεσία ποιος απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική πράξη, ο άντρας ή η γυναίκα, κι εκείνος απάντησε «η γυναίκα», τότε εκείνη, εξοργισμένη, τον τύφλωσε. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα παραδεχτεί ότι στο ερωτικό παιχνίδι κυριαρχεί το θηλυκό. Ποιος χάνει χρόνο, χρήματα, κι ενέργεια, κορίτσια, στη διάρκεια του φλερτ, για να σας δελεάσει; Ποιος πρέπει να έχει συνεχώς ακμαίο ηθικό, παρ' όλες τις απορρίψεις που αντιμετωπίζει συχνά; Ποιος ιδρώνει και αγχώνεται στο κρεβάτι για να σας ικανοποιήσει; Η γυναίκα απλά περιμένει, σαν την αράχνη στο κέντρο του ιστού των θελγήτρων της, να παγιδευτούν μερικά ερεθισμένα αρσενικά, για να διαλέξει το υποψήφιο θύμα της (στο οποίο υποκύπτει στη συνέχεια, δεδομένου ότι ενδίδει στον άντρα που υπόσχεται τα περισσότερα, δηλαδή σε εκείνον που λέει τα μεγαλύτερα ψέμματα). Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα παραδεχτεί ότι οι γυναίκες είναι, από τη φύση τους, αληθινές «μηχανές του σεξ»: 1) έχουν τρεις βασικούς τύπους διαφορετικών οργασμών (κλειτοριδικός, κολπικός, πρωκτικός), οι οποίοι, σε συνδυασμό μεταξύ τους, φτάνουν τους επτά! 2) μπορούν να έχουν πολλαπλούς οργασμούς, σε μικρό χρονικό διάστημα, 3) ο γυναικείος οργασμός διαρκεί 15 δευτερόλεπτα, ενώ ο αντρικός μόλις 5, 4) η γυναίκα αφήνει κραυγές ηδονής σε ολόκληρη τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, ο άντρας ένα ζωώδες μουγκρητό στο τέλος, 5) οι γυναίκες μπορούν να προσποιηθούν στη διάρκεια της συνουσίας, διασώζοντας έτσι τη «γυναικεία τιμή» τους, 6) μια γυναίκα μπορεί να ικανοποιήσει (και να απολαύσει) ταυτόχρονα μέχρι και τρεις άντρες (και διαδοχικά ακόμη περισσότερους), ενώ ένας άντρας μόλις και μετά βίας μια γυναίκα!

Απέναντι σε αυτήν την πολλαπλή μηχανή του σεξ στέκεται αντιμέτωπο το αρσενικό, έχοντας για μοναδικό όπλο μια απόφυση μέσου μήκους 17 εκατοστών! Ο αγώνας είναι άνισος: χρειάζεται πολύς κόπος για να ικανοποιηθεί το θηλυκό, ενώ παράλληλα υπάρχει ο κίνδυνος να εκτεθεί ο άντρας ανεπανόρθωτα, λόγω ανικανότητας στύσης ή πρόωρης εκσπερμάτωσης. Για να μη μιλήσουμε για σχόλια του τύπου «ο Πέτρος τον είχε μεγαλύτερο» ή «ο Γιάννης πηδούσε καλύτερα». Η γυναίκα δεν ρωτάει ποτέ τίποτα: γι' αυτήν η ικανοποίηση του άντρα είναι κάτι το αυτονόητο.

Γι' αυτή τη φυσική σεξουαλική ανισότητα δεν μίλησε βέβαια καμμία φεμινίστρια. Το μόνο που βρίσκουν να πουν (και είναι φυσικό, αφού οι περισσότερες είναι ανέραστες, ανοργασμικές, ή λεσβίες) είναι ότι οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν «σκεύη ηδονής». Αν δεχτούμε την άποψη ότι οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν «σεξουαλικά αντικείμενα», αυτό σημαίνει άραγε ότι οι γυναίκες βλέπουν τους άντρες σαν «πνευματικά υποκείμενα»; Πολύ αμφιβάλλω. Ας μη γελιόμαστε: η βάση της σχέσης των δύο φύλων είναι σεξουαλική και ηδονοθηρική, όλα τα άλλα έρχονται (ή δεν έρχονται) στη συνέχεια. Η μομφή των φεμινιστριών, «οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες σαν σκεύη ηδονής», είναι στην ουσία ένα καλυμμένο παράπονο, γιατί δεν βλέπουν και τις ίδιες σαν «σκεύη ηδονής». Είναι απλό, ενστικτώδες, και πρωτόγονο, το είπε και ο Όσκαρ Γουάιλντ: «ο άντρας πιάνεται από τα μάτια, η γυναίκα από τ' αυτιά». Πολλοί άντρες ξετρελάθηκαν από την ομορφιά μιας γυναίκας, κανείς όμως από τον «πλούσιο ψυχικό κόσμο» κάποιας άσχημης φεμινίστριας, κι αυτό είναι το μεγάλο και κρυφό τους παράπονο. Η κουλτούρα και τα «ψυχικά χαρίσματα» που προβάλλουν, είναι ένα άχρηστο (δυστυχώς) αντιστάθμισμα στην απουσία φυσικού κάλλους.

Η γυναίκα διανύει τρεις βασικές περιόδους της ερωτικής της ζωής. Στην πρώτη, εξερευνά και ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της, μέσα από εφήμερες συνήθως σχέσεις με το άλλο φύλο. Στη δεύτερη, ψάχνει για τον ιδανικό σύζυγο, παντρεύεται, και κάνει παιδιά. Στην τρίτη, ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, και αδυνατώντας να πιστέψει ότι η ερωτική της ζωή έχει τελειώσει, αναζητά επιβεβαίωση και σεξουαλική ένταση σε εξωγαμιαίες σχέσεις. Στον άντρα, η κατάσταση είναι πιο σταθερή και απλή. Στα περισσότερα είδη ζώων, μετά από μια σύντομη περίοδο ζευγαρώματος, το αρσενικό φεύγει και η θηλυκιά αναλαμβάνει όλα τα «οικογενειακά βάρη». Αυτό το ένστικτο πολυγαμίας υπάρχει και στον άντρα. Αφού βρει θηλυκιά για να αποθέσει και να διαιωνίσει τα γονίδιά του, είναι έτοιμος για νέες κατακτήσεις. Αυτό που κρατάει τον άντρα στην οικογένεια είναι κάποιοι ηθικοί καταναγκασμοί, που δημιουργήθηκαν στη μακραίωνη ιστορία του είδους μας. Λύνει όμως κι αυτός το πρόβλημα συνάπτοντας εξωσυζυγικές σχέσεις. Έτσι η οικογένεια «λειτουργεί» μέσα σε μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας υποκρισίας κι εγωισμού. Κάθε μεριά θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα για παράλληλους έρωτες, αλλά ξεσπάει πόλεμος όταν κάποιος από τους δύο συζύγους μάθει ότι το έτερον ήμισυ έχει εξωγαμιαίες σχέσεις.

Ένας άλλος φεμινιστικός μύθος είναι εκείνος του άντρα-συντρόφου. Η πείρα απέδειξε ότι η γυναίκα έλκεται κυρίως από πρωτόγονους, άξεστους άντρες. Οι γυναίκες εκτιμούν τα «καλά παιδιά» αλλά ερωτεύονται τα «κακά παιδιά». Το «καλό παιδί» το πολύ-πολύ να το βλέπουν σαν την καλύτερή τους φίλη. Απόδειξη, τα αναρίθμητα ερωτικά γράμματα θαυμαστριών που λαμβάνουν στις φυλακές διάφοροι βιαστές και δολοφόνοι γυναικών. Η βία και ο κίνδυνος αποτελούν τα ισχυρότερα αφροδισιακά για τη γυναίκα (τα άλλα δύο είναι το χρήμα και η εξουσία). Αυτή η κτηνώδης φύση της σεξουαλικής ηδονής περιγράφεται με θαυμαστό τρόπο από τον Μπερτολούτσι, στο Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι, όπου η Μαρία Σνάιντερ παρατάει κάθε τόσο τον ρομαντικό και τρυφερό Ζαν-Πιέρ Λεώ, για να πάει τρέχοντας στο αδειανό διαμέρισμα του κυνικού Μάρλον Μπράντο, που διαθέτει τα στοιχειώδη πράγματα που χρειάζονται ένας άντρας και μια γυναίκα για να είναι ευτυχισμένοι: ένα στρώμα, κι ένα κομμάτι βούτυρο. Μια γυναικεία έκφραση της μόδας στη δεκαετία του '70 ήταν, «αυτός πηδάει σαν διανοούμενος» (δηλαδή σαν ευαίσθητος άνθρωπος). Οι φεμινίστριες, αφού πρώτα ευνούχισαν τους άντρες, λέγοντάς τους πως τους θέλουν σαν ισότιμους, τρυφερούς, καλλιεργημένους, κι ευγενικούς συντρόφους, τώρα δηλώνουν πως «δεν υπάρχουν πια αληθινοί άντρες», και στις ιδιωτικές τους στιγμές ονειρεύονται άγριο σεξ με δασύτριχους νταλικέρηδες και στιβαρούς μπετατζήδες! Είναι πολύ δύσκολο να δαμάσει κανείς το ζώο που κρύβεται μέσα του!...

Ένα άλλο πρόβλημα έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, από την φεμινιστικής έμπνευσης αντιστροφή των αρχέγονων και παραδοσιακών ρόλων του άντρα και της γυναίκας. Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι πρωτόγονοι άντρες πήγαιναν για κυνήγι και οι γυναίκες έμεναν στη σπηλιά, φυλάγοντας τα μικρά και συλλέγοντας καρπούς και ρίζες από την τριγύρω περιοχή. Στον 20ό αιώνα, οι φεμινίστριες βάλθηκαν να ανατρέψουν αυτούς τους ρόλους, για να «απελευθερώσουν» τη γυναίκα. Προσπάθησαν να αποδείξουν ότι κι εκείνη μπορεί να κάνει δουλειές που κάνει ένας άντρας. Αυτό δεν θα το αμφισβητούσε κανείς λογικός άνθρωπος, αλλά όσο φυσιολογικό είναι ένας άντρας με φακιόλι που ξεσκονίζει, πλένει, μαγειρεύει, και νταντεύει τα παιδιά, άλλο τόσο φυσιολογικό είναι μια γυναίκα ανθρακωρύχος, διευθύντρια εταιρείας, ή πιλότος πολεμικού αεροσκάφους. Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι που επιβλήθηκαν στα δύο φύλα από τη βιολογία και από τη μακραίωνη ιστορική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, και δεν μπορούν να ανατραπούν ατιμωρητί. Η περίφημη «απελευθέρωση» αποδείχτηκε τελικά διπλή σκλαβιά, διότι εκτός από τις οικιακές εργασίες η γυναίκα φορτώθηκε και τις εξωοικιακές επαγγελματικές υποχρεώσεις (κυρίως σε χώρες παραδοσιακά «φαλλοκρατικές», όπου οι άντρες θεωρούν υποτιμητικό να βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού). Το τίμημα ήταν πολύ βαρύ για τις γυναίκες: πολλές από αυτές, αφού πρώτα ανάλωσαν πολλά χρόνια για να χτίσουν την επαγγελματική τους καριέρα, στα τριάντα-σαράντα τους παραδέχονται ότι θα τα έδιναν όλα για μια οικογένεια (αν είναι ανύπαντρες), ή αντιλαμβάνονται ότι απέτυχαν σαν σύζυγοι και μητέρες (αν είναι παντρεμένες). Επίσης, η οικονομική αυτονομία της γυναίκας την έκανε πιο αλαζονική, πιο αδιάλλακτη, πιο ανεξάρτητη, με αποτέλεσμα με το παραμικρό οικογενειακό πρόβλημα να προσφεύγει στο διαζύγιο.

Εδώ πλέον βρισκόμαστε σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, διότι αν στην αρχή οι γυναίκες άρχισαν να εργάζονται για να εκφράσουν την «απελευθέρωσή» τους, τώρα πλέον το κάνουν από οικονομική ανάγκη, αφού ένας μισθός δεν αρκεί για να ζήσει μια οικογένεια.

Μια άλλη καταγέλαστη άποψη είναι ο ισχυρισμός των γυναικών ότι οι οικιακές εργασίες είναι άχαρες και καταπιεστικές (λες και υπάρχει δουλειά που δεν είναι άχαρη και καταπιεστική). Αυτή τη θέση προωθεί η ιταλίδα συγγραφέας Αρμάντα Γκουιντούτσι, στο βιβλίο της «Δύο γυναίκες για πέταμα», όπου περιγράφει, σε εκατό και πλέον σελίδες και με τα μελανότερα χρώματα, βαρειές και ανθυγιεινές δουλειές όπως το ξεσκόνισμα, το μαγείρεμα, και το πλύσιμο των ρούχων. Η γαλλίδα Μαρί Καρντινάλ, στο βιβλίο της «Εγώ και Αυτό», περιγράφει τη φρικτή ζωή μιας νοικοκυράς που ο άντρας της την αγαπάει, την καταλαβαίνει απόλυτα, κι επειδή δεν έχει κανένα πρόβλημα ανακαλύπτει ένα: μια έκτρωση που παραλίγο να κάνει πριν από τριάντα χρόνια η μητέρα της, όταν την εγκυμονούσε. Αυτή η ανακάλυψη την κάνει ράκος, αρχίζει να τριγυρνάει καθημερινά στους δρόμους και να ψωνίζει εφήμερους εραστές, καθώς ο αναίσθητος ο άντρας της το διασκεδάζει στη δουλειά του κάνοντας υπερωρίες! Τελικά σώζεται από βέβαια τρέλα με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης. Και μη χειρότερα! Αν λάβουμε υπ' όψιν το εξηλεκτρισμένο οπλοστάσιο της σύγχρονης νοικοκυράς, εγώ πολύ θα το ήθελα να ήμουν παντρεμένη γυναίκα και να ασχολιόμουν με οικιακά. Ο σκλάβος θα έφευγε χαράματα από το σπίτι για τη δουλειά του, στις οκτώ θα πήγαινα τα παιδιά στο σχολείο, 8-10 θα τέλειωνα τις πρωινές δουλειές, 10-12 θα βολτάριζα στην αγορά, 12-2 θα συναντούσα τον εραστή μου (κάποιον ξεκούραστο άνεργο ή φοιτητή), στις δύο θα έπαιρνα τα παιδιά από το σχολείο, και όλα μέλι γάλα! Το πρωί απελευθερωμένη, και το βράδυ παντρεμένη!

Τα πεδία της σχιζοφρενικής αντιπαράθεσης των δύο φύλων είναι ανεξάντλητα. Όταν ο άντρας εκδηλώνει έντονα τον έρωτά του η γυναίκα δυσανασχετεί («με καταπιέζεις»), όταν της αφήνει ελευθερία κινήσεων διαμαρτύρεται («δεν μ' αγαπάς»). Όταν η γυναίκα περιφέρεται προκλητικά ημίγυμνη σε δημόσιους χώρους, αυτό δεν θεωρείται «σεξουαλική παρενόχληση», όταν ο άντρας, αποδεχόμενος την πρόκληση, αρχίζει να ερωτοτροπεί, αυτό θεωρείται «σεξουαλική παρενόχληση»!

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολλή ώρα με παρόμοια παραδείγματα, αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται...

Δυστυχώς, οι σχέσεις των δύο φύλων πάντα ήταν ανταγωνιστικές. Παλιότερα, ο άντρας ήθελε να «γλεντήσει» τη γυναίκα (εκείνη άραγε δεν το «γλεντούσε»;) κι ύστερα να την παρατήσει, ενώ εκείνη περίμενε γάμο κι αποκατάσταση. Σήμερα, τα δύο φύλα, εκτός από τον ερωτικό και οικογενειακό τομέα, συγκρούονται και στον επαγγελματικό. Το τοπίο είναι μάλλον δυσοίωνο. Έτσι κι αλλιώς ο άντρας και η γυναίκα είναι δύο άσπονδοι αντίπαλοι, που συνάπτουν κατά καιρούς μια πράξη ανακωχής που λέγεται «έρωτας». Το υπόλοιπο του χρόνου τους επιδίδονται σε διαρκείς εχθροπραξίες.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η οικογένεια, με την παραδοσιακή της μορφή, δεν είναι πλέον βιώσιμη. Η λύση είναι η «ανοιχτή οικογένεια», όπου δύο ισότιμοι σύζυγοι θα αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον το δικαίωμα για εξωσυζυγικές σχέσεις, ή η καθαρά ζωική μορφή της μονοπυρηνικής οικογένειας, όπου θα υπάρχουν ανύπαντρες μητέρες με παιδιά, και αρσενικοί επιβήτορες που θα περιφέρονται από θηλυκιά σε θηλυκιά, συνάπτοντας σύντομες ερωτικές σχέσεις. Δεδομένου ότι η πρώτη εκδοχή προϋποθέτει ανθρώπους υψηλού πνευματικού επιπέδου, και λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι στις σκανδιναβικές χώρες ήδη το 50% των οικογενειών είναι μονοπυρηνικές (ενώ το ποσοστό των διαζυγίων αυξάνεται παγκοσμίως), όλα δείχνουν ότι κινούμαστε προς τη δεύτερη λύση. Είτε μας αρέσει είτε όχι, επιστρέφουμε στη ζωώδη φύση μας.

Κλείνω αυτό το κεφάλαιο με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του «φαλλοκράτη» ελβετογάλλου συγγραφέα Μπλεζ Σαντράρς, με τίτλο «Βίος και πολιτεία του Μοραβαζίν». «Ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι φτιαγμένοι για να συνεννοούνται, να αγαπιούνται, να συγχωνεύονται, να αλληλοσυγχέονται. Αντιθέτως, αλληλομισούνται και αλληλοσπαράσσονται. Και αν στην πάλη αυτή, που ονομάζεται έρωτας, η γυναίκα θεωρείται το αιώνιο θύμα, στην πραγματικότητα τον άντρα σκοτώνουν ξανά και ξανά. Γιατί το αρσενικό είναι ο εχθρός, ένας εχθρός ανεπιτήδευτος, αδέξιος, υπέρ το δέον εξειδικευμένος. Η γυναίκα είναι παντοδύναμη, είναι καλύτερα ριζωμένη μες στη ζωή, έχει πολλά ερωτογενή κέντρα, άρα ξέρει να υποφέρει καλύτερα, έχει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, η λίμπιντό της την κάνει πιο γήινη, είναι η πιο δυνατή. Ο άντρας είναι ο σκλάβος της, κυλιέται στα πόδια της, παραιτείται παθητικά. Υφίσταται...».

Καταλήγοντας, συμπεραίνουμε (δυστυχώς) ότι η φράση-κλειδί που εκφράζει τις σχέσεις των δύο φύλων (ιδίως στην εποχή μας) είναι η εξής: «Κάντε πόλεμο, όχι έρωτα!». Εξ άλλου, αν δεν υπήρχε το δόλωμα του έρωτα, τα δύο φύλα όχι μόνο δεν θα είχαν καμμία επαφή μεταξύ τους, αλλά ολόκληρος ο πλανήτης θα ήταν χωρισμένος σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα που θα επιδίδονταν σε λυσσαλέους πολέμους.

ΕΡΩΤΑΣ, ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αφού εξετάσαμε τις θανάσιμες σχέσεις αρσενικού-θηλυκού, είναι ώρα να δούμε ποια είναι αυτή η μυστηριώδης δύναμη που ελκύει ακατανίκητα δύο ορκισμένους εχθρούς, όπως τον άντρα και τη γυναίκα. Όλα δείχνουν ότι είναι άλλη μια επινόηση του Κακού Δημιουργού, αφού συνήθως ενώνει ετερόκλητα άτομα τα οποία, όταν παρέλθει η επίδρασή της, αντιλαμβάνονται ότι έπεσαν θύματα κάποιας ανεξήγητης απάτης, και το αρχικό τους πάθος μετατρέπεται σε θανάσιμο μίσος. Οι άνθρωποι, όταν ερωτεύονται, νομίζουν ότι διαλέγουν το αντικείμενο του πόθου τους, αλλά ωστόσο αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί τους ελκύει το Α άτομο (με το οποίο δεν έχουν τίποτα το κοινό) και όχι το Β (με το οποίο έχουν πολλά κοινά). Η συνδρομή του Φρόυντ δεν είναι ούτε εδώ πανάκεια, αφού η εκδοχή των γονικών προτύπων, ή της αναζήτησης στο έτερον ήμισυ χαρακτηριστικών που δεν έχουμε εμείς οι ίδιοι, δεν ισχύει πάντα. Εξ άλλου, αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε γιατί η αρχική έλξη δεν παραμένει, αλλά με τον χρόνο μετατρέπεται σε απέχθεια; Η απατηλή φύση του έρωτα αποδεικνύεται και από τις σχετικές εκφράσεις που τον περιγράφουν σε ορισμένες γλώσσες: στα αγγλικά το «fall in love» («πέφτω σε έρωτα») και στα γαλλικά το «tomber amoureux» («πέφτω ερωτευμένος») δηλώνουν ξεκάθαρα ότι ο ερωτευμένος στην ουσία «πέφτει σε παγίδα». Ο Νίτσε, αναφερόμενος στην κοσμοθεωρία του Παρμενίδη, στο έργο του «Η Φιλοσοφία στην τραγική εποχή των Ελλήνων», γράφει σχετικά: «Η δύναμη της Αφροδίτης είναι να ζευγαρώνει τα αντίθετα. Ένας πόθος φέρνει κοντά τα στοιχεία που μάχονται το ένα το άλλο: το αποτέλεσμα είναι ένα γίγνεσθαι. Όταν ο πόθος κορεστεί, το μίσος και η εναντιότητα τα χωρίζει και πάλι...».

Αυτή η μυστηριώδης έλξη είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής των ανθρώπων: οι άντρες πασχίζουν να αποκτήσουν πλούτη και εξουσία για να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες, και οι γυναίκες αφιερώνουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους στον καλλωπισμό τους για να τραβήξουν την προσοχή των αντρών. Στην ουσία, η επήρεια του έρωτα έχει σαν σκοπό (και αυτή) την ταλαιπωρία όλων των όντων, και τη διασταύρωση γονιδίων εντελώς διαφορετικών εκπροσώπων του ανθρώπινου είδους (κάτι σαν το αποτρόπαιο και θλιβερό γατοκούνελο, αποτέλεσμα των φρικτών πειραμάτων που κάνουν τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι, με τα γονίδια διαφόρων φυτών και ζώων). Η σεξουαλική ηδονή είναι το δόλωμα για την ερωτική δραστηριότητα των ανθρώπων-πειραματόζωων και για τη διαιώνιση των πειραμάτων που γίνονται ερήμην τους.

Ένα άμεσο αποτέλεσμα του ανθρώπινου εθισμού στο παραισθησιογόνο ναρκωτικό του έρωτα, είναι και η δημιουργία του θεσμού της οικογένειας. Άνθρωποι που συχνά δεν έχουν τίποτα το κοινό μεταξύ τους, βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα φαύλο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, αλληλεξάρτησης, και διαπλεκόμενων (και συχνά αντικρουόμενων) συμφερόντων. Οι οικογένειες δεν είναι παρά οίκοι ενοχής, χώροι καταπίεσης, βίας, εκμετάλλευσης, αιμομιξίας, απόγνωσης, αντιφατικών συναισθημάτων, νευρώσεων, ψυχώσεων, σχιζοφρένειας και παράνοιας.

Δεδομένης λοιπόν της απατηλής φύσης του, της τεράστιας επιρροής και της σημασίας του στη ζωή των ανθρώπων, καθώς και του ψυχο-βιοχημικού εθισμού που προκαλεί, ο έρωτας μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί σαν το όπιο του λαού, επειδή τους αποβλακώνει και τους αποσπά την προσοχή από ουσιαστικά προβλήματα, όπως είναι η αποκάλυψη του βρώμικου παιχνιδιού του Κακού Δημιουργού...

Μυστηριώδη μηνύματα στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν

2009-02-07T20:21:00.085+01:00

Περὶ τὸ 2003-2004 μυστηριώδη μηνύματα ἐμφανίζονταν στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν, στοῦ Ζωγράφου ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Τὸ μυστήριο παραμένει ἔως σήμερα ἀνεξιχνίαστο. Παρουσιάζω μερικὰ δείγματα, τὰ ὁποῖα εἶχα συλλέξει ἐκείνη τὴν ἐποχή. Ὅποιος γνωρίζει περισσότερα γιὰ τὸ ἀξιοπερίεργο αὐτὸ φαινόμενο, ἂς μᾶς πληροφορήσῃ!

2003-09-27. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΓΕΝΙΑΔΑ ΕΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΑ.

2003-09-27. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-09-27. Η ΕΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΝ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-09-27. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΛΕΠΡΟΝΕΓΡΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. Ἐντὸς τῆς Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. ΧΙΟΝΟΒΡΟΧΙΑ ΗΛΙΟΒΡΟΧΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΟΤΙΚΗ ΕΚΠΕΔΕΥΣΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΡΑΣΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ ΣΑΚΑΤΙΔΩΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΚΑΡΚΙΝΟ Κ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΙΝΗ ΕΧΟΥΝ ΙΙ ΧΑΡΤΟΠΕΚΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-04. ΠΙΠΑ ΚΑΠΝΟΥ ΥΠΟΧΡΕΟΤΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΚΟΜΟΤΗΡΙΟ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ ΞΥΛΟΥΡΓΙΟ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2003-10-26. ΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΙΣΙΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΙΣΟΝ ΜΟΝΟΝ ΠΑΝΤΑ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ.

2004-01-24. ΗΛΗΟΦΑΝΙΑ ΕΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΠΑΝΤΑ.

2004-06-05. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΑΣ ΤΙΓΡΙΙΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΠΑΝΤΑ.

To νήμα της στάθμης

2007-02-26T10:25:00.001+01:00

Η πρώτη μου δουλειά ήταν μπράβος.

Ο κύριος Χαντρινός ήταν ο μπακάλης μας. Στην Ελαιών, είχε ένα μπακάλικο με ψυγείο γυάλινο κλασσικό της δεκαετίας του 60, τσουβάλια ρύζι, φακές, φασόλια, κονσέρβες ψηλά στα ράφια που τις κατέβαζε με κείνο το τρομερό, το φοβερό, το καταπληκτικό εργαλείο που ανοιγόκλεινε γύρω από την κονσέρβα, την αγκάλιαζε σφιχτά και την κατέβαζε ασφαλή, μες σε χειροκροτήματα όσων παρακολουθούσαν από τους από κάτω ορόφους. Είχε και σοκολάτες, καραμέλες, κάτι κολλώδη φρούτα μελωμένα σε χαρτάκι τυλιχτά... Είχε και έναν εχθρό. Το Στέφανο.

O Στέφανος ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος. Πήγαινε πρώτη γυμνασίου. Έμενε απο την άλλη μεριά του δρόμου. Ήταν βρωμόπαιδο και φερόταν άσχημα στα άλλα παιδιά, τους έπαιρνε τους βόλους, έκλεβε στα παιγνίδια, φώναζε... Και έκλεβε σοκολάτες. Από τις ακριβές - αυτές με τα χαρτάκια ντίσνεϋ.

Ήμουν αγοροκόριτσο. Κι επειδή ήμουν πολύ μικροκαμωμένη, έμαθα να αμύνομαι. Δεν μάσαγα κι απαιτούσα το δίκηο μου με κάθε τρόπο. Να καταλάβεις, επειδή στη Μάχη ήθελαν να με βάλουν να παίζω τη νοσοκόμα, τους έδειρα και έπαιζα πάντα το λοχία Σώντερς. Νοσοκόμα μπήκε ο Σπύρος.

Αυτά ήξερε ο κύριος Χαντρινός όταν με προσέλαβε για μπράβο. Μου είπε, χαϊδεύοντάς μου τα μαλλάκια: "άμα δείρεις το Στέφανο, έχεις τρεις σοκολάτες".
Τρεις σοκολάτες ντίσνεϋ με χαρτάκια!

Ο Στέφανος ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος. Πήγαινε πρωτη γυμνασίου. Δεν θα έκανα τίποτε χωρίς όπλο.

Οπλίστηκα στην οικοδομή απέναντι. Βρήκα μια χοντρούτσικη κλωστή που είχε στην άκρη ένα σίδερο. Αργότερα θα μάθαινα ότι το λένε νήμα της στάθμης. Την έστησα στην αυλή μας και περίμενα. Ήξερα ότι, τέτοιος που ήτανε, σίγουρα θα έλεγε κάτι άσχημο να με πειράξει. Αδρεναλίνη στο φουλ - τα γράφω τωρα και ανατριχιάζω, να καταλάβεις. Ήρθε. Και μου είπε κάτι προσβλητικό, από αυτά που λένε τα παιδιά. Στριφογύρισα το νήμα της στάθμης και του το έφερα στο κούτελο. Έπεσε κάτω. Έχασε τις αισθήσεις του. Τον άφησα όπως ήταν, έτρεξα στο μπακάλικο και είπα: "κύριε Χαντρινέ, τον έδειρα το Στέφανο. Ελάτε να δείτε, ελάτε!" τον τράβηξα από το μανίκι και ειπα ντροπαλά "Τώρα, θα μου δώσετε τις σοκολάτες μου;".

Ο Στέφανος μένει ακόμη εκεί, κάτω από το πατρικό. Η γυναίκα του βρίσκει πολύ γοητευτικό αυτό το σημάδι που έχει στο κούτελο, από όταν ήτανε παιδί.

gia va doyme...

2007-02-21T00:06:00.000+01:00

Mpnka?

o ambrosios filos... n kai to Poyli toy Paradeisoy

Η γραφή και τα κορίτσια.

2007-02-13T10:53:00.000+01:00

Στο δημοτικό και στο μάθημα της εκθέσεως, όταν μας σήκωνε στον πίνακα ο δάσκαλος, διαβάζαμε την έκθεσι στους 20 συμμαθητές μας.
Κανένας δεν έδινε την παραμικρή σημασία.
Η έκθεσι ήταν για τον δάσκαλο.
Ποτέ δεν είχε στόχο το κορίτσι μας και ποτέ μαθητής του Δημοτικού δεν σκέφτηκε να γίνη δια της γραφής αξιαγάπητος.
Αυτό έρχεται αργότερα κυρίως σε τύπους ψυχικώς ασταθείς που βασανίζονται από φρικτά συμπλέγματα κατωτερότητος και τους λέμε συγγραφείς και λογοτέχνες.
Μάλιστα, ο ωραίος λόγος και τα 10ρια στην έκθεσι ήταν συνήθως αιτία αποξένωσις. Τα κορίτσια, ήδη από αυτή την τρυφερή ηλικία, δεν εμπιστεύονται αυτούς που ξέρουνε να κάνουνε το μαύρο άσπρο.
Γιατί γι αυτό γραφεις καλές εκθέσεις. Για να δείξεις αυτό που σε βολεύει.
Τότε λοιπόν, στο δημοτικό, γράφαμε υποχρεωτικώς με τους κανόνες του δασκάλου.
Η γραφή είχε μόνο έναν σκοπό. Να σε μάθη να βάζης την υπογραφή σου. Και η υπογραφή είχε θέσι ταυτότητος έναντι ενός μυθικού τέρατος, ενός γίγαντα, μίας εξουσίας που ξέραμε ότι μας περιμένει για να μας φάη.
Οπως έτρωγε όλους τους μεγάλους.
Ετσι, γράφαμε για να κατευνάσουμε την εξουσία.
Κι ακόμα γι αυτό γράφουμε.

Κάποτε ήταν ....

2007-02-12T15:15:00.000+01:00

όχι ένας μόνος του, αλλά 3 μαζί.
3 φίλοι. 1 Κορίτσι και 2 Αγόρια. Με κεφαλαία γράμματα.

Δύσκολη η ζωή των φυτών στο πεζοδρόμιο

2007-01-26T13:55:00.000+01:00

26 Ιαν. 2007, Δράκου και Ζαχαρίτσα, Μακρυγιάννη, Αθήνα.

Η αρχαία γλώσσα.

2007-01-23T05:57:00.000+01:00

Από το νεκροταφείο της τέχνης.

2007-01-15T10:39:00.000+01:00

Ο ζωγράφος στήνει απέναντι το μοντέλο του. Ακολουθεί μία μακρά διαδικασία κατά την οποία, ο ζωγράφος αφαιρεί από το μοντέλο την γνώσι ότι κάποιος το ζωγραφίζει.
Η μακρά αυτή διαδικασία που επιτυγχάνεται με την βοήθεια του σχεδίου, της ύλης των χρωμάτων και της χρωματικής ποιότητος, τις συνεχείς και αλεπάλληλες κινήσεις του ζωγράφου επί της επιφανείας του πίνακα με την χρησι ή και χωρίς αυτήν των πινέλων και τέλος μίας μακραίωνης παράδοσις, ονομάζεται ζωγραφική.

Το μοντέλο μας κοιτά ή κοιτά το βάθος της αίθουσας πίσω από εμάς. Δεν γνωρίζει όμως ότι κάποιος το έχει ζωγραφίσει, δεν γνωρίζει τον δημιουργό του. Χωρίς αυτήν την γνώσι το μοντέλο είναι νεκρό. Ολα τα πρόσωπα της ζωγραφικής είναι νεκρά αφού κανένα δεν γνωρίζει την κατάστασί και τον δημιουργό του. Οσο ακριβέστερα και εναργέστερα είναι ζωγραφισμένο, τόσο πιό νεκρό μένει.
Η ζωγραφική εγχειρίζει το νεκρό σώμα του μοντέλου και το μεταφέρει στον πίνακα. Το μοντέλο εξακολουθεί να ζη - όμως αλλού, σε χώρους που δεν ενδιαφέρουν την τέχνη, στο σπίτι, στον δρόμο και στο μπάνιο του.

Υπάρχουν εντούτοις ζωγράφοι που έχουνε γνώσι αυτού του γεγονότος - εννοώ ζωγραφική γνώσι. Ορισμένοι από αυτούς αισθανόμενοι αυτή τη απονεκρωτική δύναμη της τέχνης, υποθέτουν το μοντέλο ήδη νεκρό και το μεταφέρουν έτσι στον πίνακα με τις ζωγραφικές χειρονομίες ενός άτεγκτου ρεαλισμού. Ενας τέτοιος ζωγράφος ήτανε ο Φράνσις Μπαίηκον. Είμαι ήδη νεκρός στο σπίτι, στο δρόμο και στο μπάνιο μου είπε - και ιδού, το πρόσωπό μου αληθινά νεκρό - στον πίνακα - πιό ζωντανό δηλαδή από όλα τα μοντέλα του παρελθόντος.

Ομως,
μερικές φορές, παρά τον απόλυτο έλεγχο του ζωγράφου, ένα πρόσωπο καταφέρνει με τρόπους ακόμα άγνωστους και μυστικούς, να διατηρήση στον πίνακα την προπατορική γνώσι - ξέρει δηλαδή ότι κάποιος το ζωγραφίζει. Το πρόσωπο αυτό συνήθως κρύβεται - κρύβετα από τον ζωγράφο, την ζωγραφική και τον θεατή και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να το ξεχωρίσης. Μία καλή μέθοδος είναι να βαδίσης μέσα στην ζωγραφική όπως βαδίζης σε ένα νεκροταφείο - θα δης τότε αμέσως τους ζωντανούς μέσα στα εκατομμύρια των αισθητικών νεκρών και των ακίνητων, τυφλών σωμάτων.

Ορίστε,
ένα τέτοιο πρόσωπο, ένας ζωντανός μέσα στους νεκρούς.
Υπάρχουν κι άλλοι - πολλοί, αλλά να τους βρείτε μόνοι σας - έχει πλάκα.

Το ζιπαριστό σώμα

2006-11-22T14:43:00.000+01:00

Ενα σώμα που παριστάνει το άγαλμα. Δηλαδή μιμείται την αιωνιότητα που στην περίπτωσι του σώματος είναι η αθανασία.
Ολοι γνωρίζουμε ότι η μίμησις αυτή είναι πλαστή - βαστάει όσο το κλικ του φωτογράφου.

Το σώμα είναι τυλιγμένο, ζιπαριστό. Κρύβει τις εσοχές του, τις τρύπες του, τις εξοχές του, τις ζιπάρει μέσα σε γενικές, κινούμενες προς το άπειρο ευθείες και καμπύλες, μιμείται ένα άφθαρτο τοπίο.

Ομως,
αμέσως μετά το σώμα θα ξετυλιχτή. Θα σηκωθή όρθιο και θα παραδοθή στην φθορά.
Ορισμένοι από εμάς το ξεζιπάραμε ήδη, οδηγημένοι από την επιθυμία μας.

Η επιθυμία και ο θάνατος - δυό προγράμματα που ξεζιπάρουν τα σώματα.
Τα κατασκευάζει ή ίδια εταιρεία.

Ο Βρώμικος Τζο

2006-11-14T14:01:00.000+01:00

I want to be dirty. Μου θύμισε τα πιτσιρίκια που στην αγκαλιά της μάνας τους τεντώνονται να φτάσουν τον Παντοκράτορα. Μέχρι και χαρούλες του κάνουν.

Μετά μεγαλώνουν.

Τον Τζο τον βρήκα ψάχνοντας για σελίδες που έχουν σύνδεσμο στην Ουτοπία και την Φυγή, ταις πρεσβείαις του Γεωργίου Χοιροβοσκού.

Ο Φωτογράφος Ζιλβέρτ Γκαρσέν

2006-10-03T08:55:00.001+02:00

Ο Ζιλβέρτ Γκαρσέν είναι Γάλλος -
γεννήθηκε στην Μασσαλία το 1929 . Οι φωτογραφίες του είναι σκηνοθετημένες -
στήνει το θέμα του γιατί έτσι στημένη , ακίνητη , απολύτως
προκαθορισμένη είναι η ζωή , τουλάχιστον σε αυτές τις
«πολιτισμένες» χώρες του κόσμου .
Τα θέματά του είναι η αποξένωση - δέστε αυτήν την
συγκλονιστική φωτογραφία όπου η αποξένωση έχει αποκλείσει ακόμα και την αμαρτία -
ο σύγχρονος Αδάμ και η Εύα - κλεισμένοι στις γυάλινες
φυλακές τους - διαφάνες, αόρατες, ώστε μένει η σπαρακτική χειρονομία
της προσφοράς -
άθραυστες όμως και ψυχρές -

και ακόμα φωτογραφίζει την γεωμετρία της απάνθρωπης λογικής που
συνθλίβει τον άνθρωπο και καταλήγει σε μία αναπάντητη
τετραγωνισμένη απορία -

την αδυνατη επικοινωνία όπου τα νήματα της ζωής που μας συνδέουν -
έγιναν ιστοί και δεσμά αιχμαλωσίας :

την δυτική εξατομίκευση

ή την ιδεολογική τρομοκρατία - και την ζωή ως ιδεολόγημα .

Αν σας ενδιαφερει το θέμα ρίξτε μιά ματιά στις σελίδες του Ζιλβέρτ Γκαρσέν -
οι φωτογραφίες του είναι ασπρόμαυρες - οι Ευρωπαίοι φοράνε σκούρες
καπαρτνίνες - ( είναι η εικόνα του « πολιτισμού » μας οι
καπαρντίνες αυτές - δεν είναι οι καπαρντίνες
του Τατί ) - και όπως θα δείτε ,

υπάρχουν ακόμα στην Ευρώπη άνθρωποι που βλέπουν αληθινά -
και μιλάνε αληθινά .

-= αφ =-

Ἐπικίνδυνα καιρικὰ φαινόμενα

2006-06-30T14:46:00.000+02:00

Ἐπικίνδυνα καιρικὰ φαινόμενα προβλέπει γιὰ τὸ Σαββατοκύριακο ἡ Ἐθνικὴ Μετεωρολογικὴ Ὑπηρεσία μὲ ἔκτακτο δελτίο της.
Ἀπὸ ἄργα τὸ ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου καταιγίδες κατὰ τόπους ἰσχυρὲς θὰ ἐκδηλωθοῦν στὴ Μακεδονία, τὴ Θράκη καὶ πιθανῶς στὴ Θεσσαλία καὶ τὸ βορειοδυτικὸ Αἰγαῖο. Τὴν Κυριακὴ τοπικὲς καταιγίδες θὰ ἐκδηλωθοῦν καὶ στὴν ὑπόλοιπη ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα.
Συγκεκριμένα, τὸ ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου θὰ παρατηρηθεῖ συννεφιὰ τοπικὰ στὰ ἠπειρωτικά, βροχὲς καὶ καταιγίδες κυρίως στὰ βόρεια καὶ ἰσχυροὶ βοριάδες στὸ Αἰγαῖο. Ἡ θερμοκρασία θὰ πέσει σὲ περιορισμένη κλίμακα στὴ βόρεια μόνο Ἑλλάδα